Tachykardia_zatokowa
Tekst z tej strony jest kopią wikipedii: pl.wikipedia.org/.
Na licencji GNU Free Documentation License
Tachykardia zatokowa - (łac. tachycardia sinusalis) - to przyspieszenie fizjologicznego rytmu serca (tak zwanego rytmu zatokowego, czyli nadawanego przez węzeł zatokowy) powyżej 100 uderzeń na minutę. Warunkiem rozpoznania tachykardii zatokowej, jest występowanie prawidłowych pobudzeń serca a jedynym stwierdzanym odchyleniem jest przyspieszenie jego rytmu.
Tachykardia zatokowa jest prawidłową reakcją organizmu w sytuacji, gdy pojawia się zwiększone zapotrzebowanie metaboliczne lub konieczność podtrzymania lub podwyższenia wysokości ciśnienia tętniczego. Dochodzi do tego w sytuacjach fizjologicznych jak i patologicznych:
- stres
- używki takie jak kofeina, nikotyna, alkohol
- wysiłek
- niewydolność krążenia
- niedotlenienie
- zapalenie mięśnia sercowego
- gorączka
- posocznica
- utrata krwi
- nadczynność tarczycy
- odwodnienie
- wstrząs
Tachykardia zatokowa, będąc reakcją fizjologiczną, pozostaje pod kontrolą homeostazy organizmu. Gdy zaczyna się wymykać spod kontroli - pojawia się stan zwany nieadekwatną tachycardią zatokową (ang. IST - inappropriate sinus tachycardia). Szybkość akcji mieści się zwykle w granicach 100 - 160 uderzeń na minutę a organizm zaczyna odczuwać przyspieszone bicie serca, może pojawić się zwiększona męczliwość czy wręcz może wystąpić omdlenie.
Stan ten jest uzależniony od zwiększonej aktywności receptorów β serca, dlatego w leczeniu tego stanu stosuje się β-adrenolityki, a w przypadku ich nieskuteczności stosuje się ablację węzła przedsionkowo-komorowego z następowym wszczepieniem rozrusznika serca i konieczność stałej elektrostymulacji serca[1].
[ Kryteria EKG rozpoznania tachykardii zatokowejPrzeczytaj też zastrzeżenia dotyczące pojęć medycznych na Wikipedii!Wikiprojekt: Nauki medyczne • Portal: Nauki medyczne
Parse error: syntax error, unexpected '}' in /home/vloq/wiki/encyklopedia.c-o-m.pl/ll5a5f92bb4f40ac53f1ec5cd05dbfd3ce.php on line 1