Rozdział_państwa_od_kościoła
Tekst z tej strony jest kopią wikipedii: pl.wikipedia.org/.
Na licencji GNU Free Documentation License
Rozdział państwa od kościoła ew. rozdział kościoła od państwa jest doktryną zakładającą rozdzielenie działalności organizacji religijnych i państwowych. Koncepcja ta była przedmiotem długiej debaty w historii. Termin "Kościół" odnosi się do różnych dominujących wyznań chrześcijańskich w Europie, lub innych wyznań na innych kontynentach.
Spis treści |
W czasach starożytnych, jeszcze przed epoką chrześcijaństwa, nie było rozdziału pomiędzy Kościołem a Państwem. Religia była jednym z aspektów społeczności. W monarchiach władca często był jednocześnie najwyższym kapłanem i niekiedy był uznany za istotę boską, jak na przykład cesarze rzymscy. Jako że chrześcijanie nie chcieli tej boskości uznać, ściągnęło to na nich prześladowania.
Obecnie model separacji Państwa i Kościoła jest normą, ale np. w zasadzie nie występuje w ustroju Iranu.
[ W Stanach ZjednoczonychW Stanach Zjednoczonych separacja Państwa od Kościoła jest dokonana za pomocą pierwszej poprawki do Konstytucji, tzw. Establishment Clause. Termin "rozdział kościoła od państwa" pojawia się po raz pierwszy nie w konstytucji, ale w liście Thomasa Jeffersona do grupy osób określonych jako Danbury Baptists.
[ W Unii EuropejskiejW Unii Europejskiej funkcjonują 3 modele stosunków między państwem a wspólnotami religijnymi.
- 1. Prześladowanie. Taki model występuje np. we Francji, w której mienie Kościoła Katolickiego poddane zostało kontroli urzędowej, w wyniku czego zagrabione przez władze kościoły stanowią faktycznie własność publiczną dzierżawioną Kościołowi w trakcie obrzędów na zasadach określanych przez władze lokalne (samorząd). Zgodnie z konstytucyjną zasadą świeckości państwa (vide laicyzm) zakazuje się publicznego wyznawania wiary np. w formie noszenia symboli religijnych (krzyży w szkołach).
- 2. Przyjazny rozdział. Model ten występuje w prawie wyznaniowym krajów i regionów obszaru języka niemieckiego (Niemcy, Austria, Lotaryngia, francuska Alzacja) oraz w krajach romańskich (Włochy, Hiszpania, Portugalia). Podstawą są dwustronne umowy o charakterze konkordatowym, określające stosunki państwa z kościołami w duchu omówienia zasad współpracy. Państwo, mimo że nie identyfikuje się z żadnym z wyznań, w konstytucji niekiedy zawiera odniesienie do Boga (tzw. Invocatio Dei). Państwo kieruje się zasadą nieidentyfikacji z określonymi wspólnotami wyznaniowymi, respektuje ich niezależność i autonomię, gwarantuje wolność przekonań i praktyk religijnych. Treścią umów prawnych między państwem a Kościołem są sprawy edukacji (funkcjonowanie kościelnego szkolnictwa wyższego, konfesyjnych szkół średnich, podstawowych i przedszkoli) oraz niekiedy nauka religii w szkołach publicznych, a ponadto sprawy własnościowe i stosunki z władzami religijnymi.
- 3. Unifikacja. Formalnie nie istnieje rozdział kościołów protestanckich od Państwa w Wielkiej Brytanii, Danii, Szwecji oraz w prawosławnej Grecji. Model stosunków między państwem a lokalnym Kościołem państwowym zbliżony jest w nich do modelu państwa wyznaniowego. Podobnie jak we Francji kościelne instytucje prawne i systemy finansowe w tych państwach są zależne od Państwa, a decyzje polityczne państwa ingerują w wewnętrzne sprawy kościoła, także w nauczanie religijne.
Parse error: syntax error, unexpected '}' in /home/vloq/wiki/encyklopedia.c-o-m.pl/ll5a5f92bb4f40ac53f1ec5cd05dbfd3ce.php on line 1