Reprezentacja_Norwegii_w_piłce_nożnej - Encyklopedia

Pozycjonowanie oraz tworzenie stron www. Informacje na temat programu Google Adsense. Druk cyfrowy na życzenie - książki, recepty, katalogi - tanio! Pomysł na upominek na wesele twojej znajomej! Podkarpacki OTS, zdrowie omówienie chorób - objawy, leczenie

Reprezentacja_Norwegii_w_piłce_nożnej

Tekst z tej strony jest kopią wikipedii: pl.wikipedia.org/.
Na licencji GNU Free Documentation License

Reprezentacja Norwegii w piłce nożnej
Przydomek-
Związek piłkarskiNorges Fotballforbund
Rok założenia1902
Prezes Sondre Kåfjord
Trener Egil Olsen od 2008
Najwięcej meczów Thorbjørn Svenssen (104)
Najwięcej bramek Jørgen Juve (33)
Skrót FIFANOR
Miejsce w rankingu FIFA 13. (stan na 20 października 2010)
Strój piłkarski
Strojedomowe
Strojewyjazdowe
Mecze
Pierwszy mecz Szwecja - Norwegia 11-3(Göteborg, Szwecja; 12.07.1908)
Najwyższe zwycięstwo Norwegia -  Finlandia 12-0(Bergen, Norwegia; 28.06.1946)
Najwyższa porażka Dania - Norwegia 12-0(Kopenhaga, Dania; 07.10.1917)

Reprezentacja Norwegii w piłce nożnej mężczyzn – zespół piłkarski, biorący udział w imieniu norwegii w meczach i sportowych imprezach międzynarodowych, powoływany przez selekcjonera, w którym mogą występować wyłącznie zawodnicy posiadający obywatelstwo norweskie. Za jego funkcjonowanie odpowiedzialny jest Norweski Związek Piłki Nożnej. Reprezentacja Norwegii od 1908 roku jest członkiem FIFA, a od 1954 - UEFA.

Norwegowie brali udział Igrzyskach Olimpijskich 1936, gdzie wywalczyli brązowy medal, oraz w mundialu 1938.

Po II wojnie światowej Norwegia należała do grupy europejskich autsajderów. W eliminacjach do kolejnych mistrzostw świata i Europy zajmowała zazwyczaj ostatnie lub przedostatnie miejsce. I chociaż czasem zdarzały się niespodziewane zwycięstwa, jak wygrana z wicemistrzem Europy Jugosławią 3:0 w kwalifikacjach do mundialu 1966, to były to przypadki odosobnione. W walce o mundial 1974 Norwegowie nie tylko ulegli 0:9 Holandii, ale także nie potrafili sobie poradzić z Luksemburgiem.

Odrodzenie zespołu nastąpiło dopiero w latach 90. W 1990 roku funkcję selekcjonera objął dotychczasowy opiekun drużyny młodzieżowej Egil Olsen. Cztery lata później jego podopieczni po pięćdziesięcioczteroletniej przerwie ponownie zagrali w finałach mistrzostw świata. W grupie eliminacyjnej do tego turnieju zajęli pierwsze miejsce, wyprzedzając m.in Holandię, Anglię i Polskę. Jednak na mundialu zwycięstwo w pierwszym meczu z Meksykiem okazało się niewystarczające do awansu do drugiej rundy, gdyż w pozostałych spotkaniach podopieczni Olsena zdobyli tylko jeden punkt (0:1 z Włochami i 0:0 z Irlandią). Mimo porażki, piłkarzami norweskimi zaczęły interesować się zachodnie kluby, głównie z Premiership. Właśnie do Anglii trafiła najsilniejsza reprezentacja Norwegów; bramkarz Erik Thorstvedt grał w Tottenhamie Hotspur, gdzie niedługo potem zmienił go jego następca w drużynie narodowej Frode Grodås, w Manchesterze United przez wiele lat występowali obrońcy Henning Berg, Ronny Johnsen i napastnik Ole Gunnar Solskjær, którzy w 1999 roku zdobyli z nim Puchar Mistrzów, a partner Solskjæra z ataku Tore André Flo z Chelsea F.C. wywalczył rok wcześniej Puchar Zdobywców Pucharów. Karierę na Wyspach zrobili także m.in. obrońcy Gunnar Halle, Stig Inge Bjørnebye i pomocnik Øyvind Leonhardsen. W niemieckiej Bundeslidze dobrze sobie radził Kjetil Rekdal, a w Hiszpanii Dan Eggen, który z Deportivo Alavés awansował w 2001 roku do finału Pucharu UEFA. W lidze norweskiej w tamtym czasie zdecydowanym liderem był Rosenborg Trondheim, występujący w latach 90. niemal rokrocznie w Lidze Mistrzów.

Do Anglii trafiali głównie bramkarze i obrońcy, ponieważ to formacja defensywna była najsilniejszą stroną drużyny prowadzonej przez Olsena. Selekcjoner preferował ustawienie 1-4-5-1, a sposób gry Norwegów nazywał "agresywnym przeszkadzaniem". Krytycy zarzucali reprezentacji brak polotu i nieefektowny, toporny styl gry.

Olsen złożył dymisję po mundialu 1998, gdzie drużyna po raz pierwszy w historii awansowała do drugiej rundy. W rozgrywkach grupowych wygrała m.in. z obrońcami mistrzowskiego trofeum Brazylijczykami. W 1/8 finału lepsi o jedną bramkę okazali się Włosi.

Następcą Olsena został jego asystent Nils Johan Semb, który z powodzeniem kontynuował i rozwijał myśl szkoleniową poprzednika. Wciąż stawiał na doświadczonych zawodników, do których dołączyli John Arne Riise, John Carew, Eirik Bakke i Steffen Iversen. W 1999 roku reprezentacja na dwanaście meczów zanotowała dziesięć zwycięstw i w plebiscytach zarówno "France Football" jak i "Piłki Nożnej" została wybrana najlepszą drużyną roku. Jednak pierwszy w historii występ w finałach mistrzostw Europy na Euro 2000 zakończył się rozczarowaniem; podopieczni Semba po zwycięstwie w inauguracyjnym spotkaniu z Hiszpanią zremisowali ze Słowenią i przegrali z Jugosławią i zajęli w grupie trzecie miejsce. Po tym turnieju wraz z odejściem z kadry wielu najbardziej doświadczonych piłkarzy rozpoczął się trwający do dziś kryzys piłki norweskiej.

W eliminacjach do mundialu 2002 Norwegowie dali się wyprzedzić Polsce, Ukrainie i Białorusi. Nowe pokolenie zawodników nie potrafiło zastąpić starszych graczy, a dotychczasowi liderzy - Flo, Solskjær i Carew - stracili miejsca w drużynach klubowych. Kolejne kwalifikacje, do Euro 2004, również podopieczni Semba przegrali, tym razem w barażach z Hiszpanią. Po ostatnim meczu do dymisji podał się selekcjoner Semb.

Jego następcą został Åge Hareide. Pierwszym sprawdzianem jego szkoleniowych umiejętności była walka o awans do mundial 2006, ale Norwegowie ponownie zawiedli (porażka w barażach z Czechami). W eliminacjach Euro 2008 do ostatniej kolejki rywalizowali o występ na austriacko-szwajcarskich boiskach, jednak ostatecznie zajęli trzecie miejsce w grupie, za Grecją i Turcją.

W kwalifikacjach do mundialu 2010 grają z Holandią, Szkocją, Islandią oraz z Macedonią. Eliminacje Norwegowie rozpoczęli także pod wodzą Hareidego, jednak po słabym starcie (2:2 z Islandią, 0:0 ze Szkocją i 0:1 z Holandią) w grudniu 2008 roku selekcjoner złożył dymisję. Zastąpił go twórca największych sukcesów w historii norweskiej kadry 68-letni Egil Olsen. Ostatecznie Norwegowie zajęli drugie miejsce za Holandią i pomimo zajęcia drugiego miejsca nie zakwalifikowali po raz kolejny na mistrzostwa świata i nie wystąpili w barażu gdyż dorobek punktowy był niewystarczający do gry w barażach.

Spis treści

//

Udział w mistrzostwach świata

  • 1930 – Nie brała udziału
  • 1934 – Nie brała udziału
  • 1938 – Pierwsza runda
  • 1950 – Nie brała udziału
  • 1954 – Nie zakwalifikowała się
  • 19581990 – Nie zakwalifikowała się
  • 1994 – Runda grupowa
  • 1998 – 1/8 finału
  • 2002 - 2010 – Nie zakwalifikowała się

Udział w mistrzostwach Europy

  • 19601996 – Nie zakwalifikowała się
  • 2000 – Runda grupowa
  • 2004 – Nie zakwalifikowała się
  • 2008 – Nie zakwalifikowała się

Sztab szkoleniowy

Rekordziści

Stan na 10 września 2009.

Najwięcej występów w kadrze#NazwiskoLata gryw kadrzeMecze
1Thorbjørn Svenssen1947-62104
2Henning Berg1992-04100
3Erik Thorstvedt1982-9697
4John Arne Riise*od 200088
5Øyvind Leonhardsen1990-0386
6Kjetil Rekdal1987-0083
7John Carew*od 199880
8Erik Mykland1990-0078
9Steffen Iversen*od 199877
10Svein Grøndalen1973-8477
Najwięcej goli w kadrze#NazwiskoLata gryw kadrzeMecze(Gole)
1Jørgen Juve1928-3745 (33)
2Einar Gundersen1917-2833 (26)
3Harald Hennum1949-6043 (25)
4Tore André Flo1995-0477 (23)
=Ole Gunnar Solskjær1995-0766 (23)
6Gunnar Thoresen1946-5964 (22)
7John Carew*1986-9680 (21)
=Steffen Iversen*1986-9677 (21)
9Jan Åge Fjørtoft1986-9671 (20)
10Odd Iversen1967-7945 (19)
=Øyvind Leonhardsen1990-0386 (19)
=Olav Nilsen1962-7162 (19)
  • Gwiazdką oznaczono piłkarzy branych pod uwagę przy ustalaniu obecnej kadry.

Trenerzy reprezentacji Norwegii od lat 80.

Mecze z Polską

Piłkarze Norwegii grali z Polską siedemnaście razy – wygrali cztery razy, trzy razy w meczu padł remis i dziesięć razy schodzili z boiska pokonani (bramki 26:54):

  • 10.10.1926, Fredrikstad: NORWEGIA-POLSKA 3:4 (Steen 2, Andersen - Balcer 2, Kałuża 2)
  • 13.08.1936, Berlin (Niemcy): NORWEGIA-POLSKA 3:2 (Brustad 3 - Wodarz, Peterek) - fin.IO
  • 23.10.1938, Warszawa: POLSKA-NORWEGIA 2:2 (R.Piec, Wilimowski - Nordahl, Martinsen)
  • 11.06.1947, Oslo: NORWEGIA-POLSKA 3:1 (Arnesen 2, Brynildsen - E.Jabłoński)
  • 30.05.1956, Oslo: NORWEGIA-POLSKA 0:0
  • 28.10.1956, Warszawa: POLSKA-NORWEGIA 5:3 (Pol 4, Kempny - Dybwad 2, Kure)
  • 15.05.1963, Oslo: NORWEGIA-POLSKA 2:5 (Krogh, Pedersen - Pałeczka, E.Faber 2, Brychczy 2)
  • 04.09.1963, Szczecin: POLSKA-NORWEGIA 9:0 (Szołtysik 2, E.Faber 2, Lubański, Gałeczka, B.Blaut, Bazan 2)
  • 09.06.1968, Oslo: NORWEGIA-POLSKA 1:6 (Sunde - Żmijewski 2, Jarosik 3, Lubański)
  • 27.08.1969, Łódź: POLSKA-NORWEGIA 6:1 (Lubański 2, Marx 2, Deyna, Brychczy - Iversen)
  • 29.08.1984, Drammen: NORWEGIA-POLSKA 1:1 (Davidsen - Tarasiewicz)
  • 24.03.1987, Wrocław: POLSKA-NORWEGIA 4:1 (Furtok, P.Król, J.Urban, Prusik - Sundby)
  • 02.05.1989, Oslo: NORWEGIA-POLSKA 0:3 (Furtok 2, Wdowczyk)
  • 22.09.1993, Oslo: NORWEGIA-POLSKA 1:0 (J.Flo) - el.MŚ
  • 13.10.1993, Poznań: POLSKA-NORWEGIA 0:3 (J.Flo, Fjørtoft, Johnsen) - el.MŚ
  • 24.03.2001, Oslo: NORWEGIA-POLSKA 2:3 (Carew, Solskjær - Olisadebe 2, Karwan) - el.MŚ
  • 01.09.2001, Chorzów: POLSKA-NORWEGIA 3:0 (Kryszałowicz, Olisadebe, Marcin Żewłakow) - el.MŚ

Linki zewnętrzne


Parse error: syntax error, unexpected '}' in /home/vloq/wiki/encyklopedia.c-o-m.pl/ll5a5f92bb4f40ac53f1ec5cd05dbfd3ce.php on line 1