Pozycjonowanie oraz tworzenie stron www. Informacje na temat programu Google Adsense. Druk cyfrowy na życzenie - książki, recepty, katalogi - tanio! Pomysł na upominek na wesele twojej znajomej! Podkarpacki OTS, zdrowie omówienie chorób - objawy, leczenie

Dane ogólneWłasności atomoweWłasności fizycznePozostałe daneNajbardziej stabilne izotopy*

Tam, gdzie nie jest zaznaczone inaczej,użyte są jednostki SI i warunki normalne.

U - Pu - Am SmPu  Układ okresowy
Nazwa, symbol, l.a.*	Pluton, Pu, 94
Własności metaliczne	aktynowiec
Grupa, okres, blok	-, 7, f
Gęstość, twardość	19816 kg/m3, bd
Kolor	srebrzystobiały
Masa atomowa	244,06 u
Promień atomowy (obl.)	175 (bd) pm
Promień kowalencyjny	bd
Promień van der Waalsa	bd
Konfiguracja elektronowa	[Rn]5f67s2
e- na poziom energetyczny	2, 8, 18, 32, 24, 8, 2
Stopień utlenienia	6, 5, 4, 3
Własności kwasowe tlenków	amfoteryczne
Struktura krystaliczna	jednoskośna
Stan skupienia	stały
Temperatura topnienia	912 K (639 °C)
Temperatura wrzenia	3503 K (3230°C)
Objętość molowa	12,29×10-6 m3/mol
Ciepło parowania	344 kJ/mol
Ciepło topnienia	2,84 kJ/mol
Ciśnienie pary nasyconej	bd
Prędkość dźwięku	2260 m/s (293,15K)
Elektroujemność	1,28 (Pauling)1,22 (Allred)
Ciepło właściwe	bd
Przewodność właściwa	0,666×106 S/m
Przewodność cieplna	6,74 W/(m*K)
I Potencjał jonizacyjny	584,7 kJ/mol
izotopwyst.o.p.r.s.r.e.r.MeVp.r. 239Pu {syn.} 2,41×104 lat α 5,245 235U 240Pu {syn.} 6537 lat α   236U 242Pu {syn.} 3,73×105 lat α 4,984 238U 244Pu {syn.} 8,08×107 lat α 4,666 240U
*Wyjaśnienie skrótów:l.a.=liczba atomowawyst.=występowanie w przyrodzie,o.p.r.=okres połowicznego rozpadu,s.r.=sposób rozpadu,e.r.=energia rozpadu,p.r.=produkt rozpadu

Pluton (Pu, łac. plutonium) - pierwiastek chemiczny z grupy aktynowców w układzie okresowym. Nazwa pochodzi od planety karłowatej Pluton.

Pluton to transuranowiec, radioaktywny metal, po raz pierwszy wytworzony i zbadany przez zespół kierowany przez amerykańskiego chemika Glenna T. Seaborga w 1941 roku. Uczeni wykorzystali uran, który bombardowali jądrami deuteru (izotop wodoru). Ze względu na tajność Projektu Manhattan pracę na temat pierwiastka opublikowano dopiero w 1946 roku.

Pluton jest stosunkowo reaktywny chemicznie. Wystawiony na działanie powietrza pokrywa się powoli warstwą żółtych tlenków. Występuje w sześciu odmianach krystalicznych i tworzy związki, w których występuje na czterech stopniach utlenienia. Jest bardzo radioaktywny, na tyle że proces rozpadu promieniotwórczego z emisją cząstek alfa powoduje wydzielenie dużych ilości ciepła: 0,567 W/g (w przypadku 238Pu). Izotop ten jest często wykorzystywany w izotopowych generatorach mocy do zasilania energią elektryczną (produkowaną z wydzielonego ciepła) urządzeń kosmicznych.

Znanych jest 15 izotopów plutonu o masach atomowych od 232 do 246. Ze względu na silną radioaktywność jest on zabójczy dla człowieka nawet w minimalnych ilościach (kumuluje się w tkance kostnej). Ze względu na mniejszą masę krytyczną niż w przypadku uranu bomby plutonowe mogą mieć mniejsze rozmiary. Kilogram plutonu-239 może wyzwolić taką energię jak wybuch 20 000 ton trotylu.

Występowanie: Otrzymywany jest sztucznie, aczkolwiek stwierdzono śladowe jego ilości w rudach uranu jako produktu reakcji jądrowych.

Pluton w środowisku: W wyniku atmosferycznych prób jądrowych, prowadzonych intensywnie w latach 60. ubiegłego wieku, a mniej intensywnie do lat 80. do środowiska wprowadzono spore ilości izotopów plutonu, rzędu 1016 Bq. Wprowadzone do stratosfery drobne cząstki zawierające pluton opadały systematycznie na powierzchnie Ziemi tworząc tzw. globalny opad promieniotwórczy. W chwili obecnej cały zawarty w atmosferze pluton znajduje się na powierzchni Ziemi, w powierzchniowej warstwie gleby (co jest wynikiem silnego wiązania przez substancje organiczne), gdzie podlega procesom migracji i resuspensji (unoszeniu do przypowierzchniowej warstwy atmosfery). Niewielkie w porównaniu z opadem globalnym ilości plutonu wprowadziła do środowiska katastrofa czarnobylska. W odróżnieniu od opadu globalnego, opad czarnobylski miał charakter bardzo niehomogeniczny, tzn. na pewnych obszarach (np. Polska północno-wschodnia) występowały niewielkie powierzchniowo tereny o szczególnie dużej zawartości plutonu. Było to związane z opadaniem cząstek zawierających pluton w wyniku wystąpienia np. miejscowych opadów atmosferycznych.