Pozycjonowanie oraz tworzenie stron www. Informacje na temat programu Google Adsense. Druk cyfrowy na życzenie - książki, recepty, katalogi - tanio! Pomysł na upominek na wesele twojej znajomej! Podkarpacki OTS, zdrowie omówienie chorób - objawy, leczenie

	Niewydolność oddechowa niesklasyfikowana gdzie indziej
()
ICD-10:	J96
J96.0 {{{X.0}}}
J96.1 {{{X.1}}}
J96.2 {{{X.2}}}
J96.3 {{{X.3}}}
J96.4 {{{X.4}}}
J96.5 {{{X.5}}}
J96.6 {{{X.6}}}
J96.7 {{{X.7}}}
J96.8 {{{X.8}}}
J96.9 {{{X.9}}}

Niewydolność oddechowa - to stan, gdy zaburzenia czynności układu oddechowego doprowadzają do upośledzenia wymiany gazowej w płucach i do spadku stężenia parcjalnego tlenu poniżej 60 mmHg (8,0 kPa) (hipoksemia) lub wzrostu ciśnienia dwutlenku węgla powyżej 45 mmHg (6,0 kPa) (hiperkapnia).

Spis treści 1 Klasyfikacja 2 Ostra niewydolność oddechowa 2.1 Definicja 2.2 Przyczyny i czynniki wystąpienia 2.3 Czynnikami ryzyka występowania o.n.o. są: 2.4 Rozpoznanie 2.5 Leczenie 3 Zobacz też

//

[ Klasyfikacja

Istnieje kilka podziałów niewydolności oddechowej.

Ze względu na przebieg rozróżnia się:

• Ostra niewydolność oddechowa - rozwija sie ostro i jest potencjalnie odwracalna
• Przewlekła niewydolność oddechowa - rozwija się stopniowo i nie jest w pełni odwracalna

Ze względu na zaburzenia gazometryczne (wg Campbella)

• typ I - częściowa, hipoksemiczna - dochodzi tylko do obniżenia ciśnienia parcjalnego tlenu
• typ II - całkowita, hipoksemiczno-hiperkapniczna - dochodzi do obniżenia ciśnienia parcjalnego tlenu i wzrostu stężenia dwutlenku węgla.

Ze względu na mechanizm (klasyfikacja Wooda):

• typ I - hipoksemiczny - spowodowany zmianami w miąższu płuc upośledzającymi wymianę gazową
• typ II - wentylacyjna - spowodowana hipowentylacją
• typ III - okołoperacyjna
• typ IV - hipoperfuzyjna - spowodowana zmniejszeniem przepływu krwi przez płuca.

[ Ostra niewydolność oddechowa

Definicja

Ostra niewydolność oddechowa jest ciężką postacią ostrego uszkodzenia płuc (acute lung injury – ALI), spowodowanego nagłym nieswoistym, rozlanym odczynem zapalnym w płucach, z towarzyszącym wzrostem przepuszczalności naczyń płucnych dla wody i białka.

Przyczyny i czynniki wystąpienia

Ostra niewydolność oddechowa jest najczęściej spowodowana chorobami układu oddechowego, ale może powstać także w wyniku uszkodzenia ośrodkowego układu nerwowego lub niektórych zatruć. Dochodzi w tedy do niedoboru tlenu i obniżenia się ciśnienia cząsteczkowego O2 we krwi tętniczej, a następnie do gromadzenia się dwutlenku węgla i wzrostu ciśnienia cząsteczkowego CO2. Płucne – astma oskrzelowa, zator tętnicy płucnej. Sercowe – zaburzenia rytmu serca, niewydolność serca, zatrzymanie krążenia. Neurologiczne – stan padaczkowy, zaburzenia świadomości. Nerwowo-mięśniowe – nużliwość mięśni rzekomoporażna. Urazowe – uraz głowy, szyi, klatki piersiowej.

Czynnikami ryzyka występowania o.n.o. są:

· Zachłyśnięcie kwaśną treścią pokarmową,

· Ciężka infekcja płuc (Pseudomonas aeruginosa, E. coli, Salmonella typhimurium, Pneumocystis carnii)

· Posocznica pochodzenia pozapłucnego

· Tonięcie (prawie utopienie)

· Wdychanie toksycznych gazów lub par

· Uraz (stłuczenie) płuca

· Wstrząs pourazowy

· Nadmierne przetoczenie krwi (> 10 jednostek w ciągu 24h)

Rozpoznanie

Objawy kliniczne w pierwszym okresie to: duszność, sinica, trzeszczenia, rzężenia wilgotne i świsty nad płucami oraz hipoksemia z sadowicą oddechową. W drugim okresie (po 1-2 dniach) pojawiają się zmiany radiologiczne w płucach w postaci obustronnych słabo odgraniczonych zacienień siateczkowo-smużkowo-plamistych, którym towarzyszy narastanie duszności. W trzecim okresie zmiany radiologiczne powiększają się, a duszności towarzyszy narastająca hipoksemia z kwasicą oddechową. Stopień nasilenia objawów zależy od choroby podstawowej.

Leczenie

Podejrzewając u chorego ostre uszkodzenie płuc, należy bezzwłocznie zapewnić drożność dróg oddechowych, należną wentylacje i optymalne natlenowanie krwi, a następnie przeprowadzić badanie gazometryczne krwi, badanie biochemiczne i morfologiczne krwi, posiew krwi i plwociny oraz wykonać EKG i rtg klatki piersiowej. Tlenoterapie należy rozpocząć przez cewnik donosowy lub maskę Venturiego nr 60 zapewniając oddychanie 60% mieszaniną tlenu. Jeżeli w ten sposób uzyskano u chorego PaO2 > 8,0 kPa 60 mmHg), należy kontynuować podawanie tlenu i leczyć choroby współwystępujące, pamiętając o utrzymaniu należytej objętości krwi krążącej, alkalizacji treści żołądkowej, stosowaniu w razie potrzeby antybiotyków i leków wazopresyjnych. Dożylna podaż płynów powinna być monitorowana ośrodkowym ciśnieniem żylnym (0,98-1,47 kPa; 10-15 cm H2O), w przypadkach hipoalbuminemii wskazane jest podawanie płynów koloidalnych. Intubacji wymagają chorzy z hipoksemią (PaO2 <8,0 kPa, tj. 60 mmHg), u których należy stosować wentylacje mechaniczną.

[ Zobacz też

• zespół ostrej niewydolności oddechowej
• wskaźnik oksygenacji

To jest tylko zalążek artykułu związanego z medycyną. Jeśli potrafisz, rozbuduj go.