Nawłoć_późna - Encyklopedia

Pozycjonowanie oraz tworzenie stron www. Informacje na temat programu Google Adsense. Druk cyfrowy na życzenie - książki, recepty, katalogi - tanio! Pomysł na upominek na wesele twojej znajomej! Podkarpacki OTS, zdrowie omówienie chorób - objawy, leczenie

Nawłoć_późna

Tekst z tej strony jest kopią wikipedii: pl.wikipedia.org/.
Na licencji GNU Free Documentation License

Nawłoć późna
Systematyka wg Reveala
Domenajądrowce
Królestworośliny
Podkrólestwonaczyniowe
Nadgromadanasienne
Gromadaokrytonasienne
KlasaRosopsida
Rządastrowce
Rodzinaastrowate
Rodzajnawłoć
Gatuneknawłoć późna
Nazwa systematyczna
Solidago serotina Aiton
Synonimy
Solidago gigantea Aiton
Galeria Wikimedia Commons

Nawłoć późna, nawłoć olbrzymia (Solidago serotina Aiton ) nazwa ludowa: "Drzewko Matki Boskiej" – gatunek rośliny wieloletniej należący do rodziny astrowatych. Pochodzi z wschodniej części Ameryki Północnej. Sprowadzony został do Europy w XIX w przez ogrodników i rozprzestrzenił się w środowisku. Obecnie w Polsce rośnie na większości terytorium. Jest gatunkiem inwazyjnym, doskonale aklimatyzuje się i zaczyna nawet wypierać gatunki rodzime. Status gatunku w polskiej florze: kenofit, agriofit.

Charakterystyka

ŁodygaWzniesiona do 1,5 m wysokości, sztywna, w dole całkowicie naga, w górze owłosiona.LiściePodługowatolancetowate albo lancetowate, o zaostrzonych końcach, brzegi ostro piłkowane. Wszystkie liście z rzadka owłosione, zmniejszające się ku wierzchołkowi łodygi.KwiatyKoszyczki kwiatowe na krótkich, lecz wyraźnych szypułkach, dzwonkowate, zebrane w daleko odstające, jednostronnie wiechokształtne kwiatostany. Kwiaty, żółte, bardzo małe, brzeżne języczkowate, nieco dłuższe od wewnętrznych rurkowatych. Kwitnie późno w sierpniu i wrześniu. Roślina miododajna.OwocNiełupki z puchem kielichowym, rozsiewane przez wiatr.KłączeSilnie rozgałęzione.Biotop, wymaganiaAluwia nadrzeczne, zwłaszcza nad Wisłą i Odrą, a często jako chwast w plantacji wikliny. Często tworzy gęste łany. Geofit. W klasyfikacji zbiorowisk roślinnych gatunek charakterystyczny dla zespołu Ass. Rudbeckio-Solidaginetium.

Zastosowanie

Bibliografia

  • Matuszkiewicz Władysław: Przewodnik do oznaczania zbiorowisk roślinnych Polski. Wyd. Naukowe PWN, Warszawa, 2006. ISBN 83-01-14439-4.
  • Podbielkowski Zbigniew: Słownik roślin użytkowych. PWRiL, Warszawa, 1989. ISBN 83-09-00256-4.
  • Rutkowski Lucjan: Klucz do oznaczania roślin naczyniowych Polski niżowej. Wyd. Naukowe PWN, Warszawa, 2006. ISBN 83-01-14342-8.
  • Szafer Władysław, Kulczyński Stanisław: Rośliny polskie. PWN, Warszawa, 1988.
  • Ekoportal