Międzynarodowy_alfabet_fonetyczny - Encyklopedia

Pozycjonowanie oraz tworzenie stron www. Informacje na temat programu Google Adsense. Druk cyfrowy na życzenie - książki, recepty, katalogi - tanio! Pomysł na upominek na wesele twojej znajomej! Podkarpacki OTS, zdrowie omówienie chorób - objawy, leczenie

Międzynarodowy_alfabet_fonetyczny

Tekst z tej strony jest kopią wikipedii: pl.wikipedia.org/.
Na licencji GNU Free Documentation License

Ten artykuł dotyczy systemu transkrypcji fonetycznej. Zobacz też: artykuł dotyczący systemu telekomunikacji w armii NATO, noszącego nazwę Międzynarodowy alfabet fonetyczny NATO.
tabela IPA (w wersji angielskiej)

Międzynarodowy alfabet fonetyczny (ang. International Phonetic Alphabet, IPA; fr. Alphabet phonétique international, API) – alfabet fonetyczny system transkrypcji fonetycznej przyjęty przez Międzynarodowe Towarzystwo Fonetyczne jako ujednolicony sposób przedstawiania głosek (dźwięków mowy) wszystkich języków. Składają się na niego zarówno symbole alfabetyczne jak i symbole niealfabetyczne oraz ok. 30 znaków diakrytycznych.

Jest on szeroko stosowanym środkiem standaryzacji zapisu fonetycznego dla wszystkich języków świata. Większość znaków IPA została zaczerpnięta wprost z alfabetu łacińskiego lub stworzona na jego podstawie, część pochodzi z alfabetu greckiego, część z innych, a część została stworzona specjalnie na jego potrzeby.

Międzynarodowy alfabet fonetyczny to wynik wieloletniej pracy fonetyków zrzeszonych w International Phonetic Association (Międzynarodowym Towarzystwie Fonetycznym), założonym w Paryżu w 1886 roku. Zarówno Towarzystwo, jak i stworzony przez nie alfabet znane są pod nazwą IPA. W ciągu swego istnienia alfabet IPA był kilkakrotnie zmieniany. Znaczne modyfikacje wprowadzono w 1989 roku, po konferencji w Kilonii. Następne zmiany przyniósł rok 1993. Najnowsza wersja alfabetu została opublikowana w roku 2005.

Międzynarodowe Towarzystwo Fonetyczne zaleca, by transkrypcję fonetyczną umieszczać w nawiasach kwadratowych: „[ ]”. Z kolei transkrypcja fonemiczna powinna być umieszczana między znakami ukośnika: „/ /”.

Spis treści
//

[ Samogłoski

Gdy symbole występują w parach, samogłoska z prawej strony oznacza samogłoskę zaokrągloną. Wszystkie pozostałe, z wyjątkiem [ʊ], są niezaokrąglone.

PrzednieCentralneTylne
Przymknięte
i • y
ɨ • ʉ
ɯ • u
ɪ • ʏ
• ʊ
e • ø
ɘ • ɵ
ɤ • o
ɛ • œ
ɜ • ɞ
ʌ • ɔ
a • ɶ
ɑ • ɒ
Prawie przymknięte
Półprzymknięte
Średnie
Półotwarte
Prawie otwarte
Otwarte

[ Spółgłoski (płucne)

Pojedyncza artykulacja

Podział w kolumnach wg miejsca artykulacji; w rzędach wg sposobu artykulacji. Spółgłoski umieszczone po lewej stronie komórek tabeli są bezdźwięczne, po prawej – dźwięczne.

Dwu‐wargoweWar‐gowo‐zęboweMiędzy‐zęboweDzią‐sło­weZadzią‐słoweRe­tro‐fle­ksyjnePod­nie‐bienneMiękko‐podnie‐bienneJęzycz‐koweGar‐dłoweNagło‐śnio­weKrta‐nioweNosoweZwarteSzczelinoweAproksymantyDrżąceUderzenioweBoczne szczelinoweBoczne aproksymantyBoczne uderzeniowe
   m   ɱ   n   ɳ   ɲ   ŋ   ɴ 
p b* *t dʈ ɖc ɟk ɡq ɢ ʡʔ 
ɸ βf vθ ðs zʃ ʒʂ ʐç ʝx ɣχʁħʕʜʢh ɦ
   β̞   ʋ   ɹ   ɻ   j   ɰ   
   ʙ   r   *   ʀ   * 
   *      ɾ   ɽ      * 
ɬ ɮ*   *   *     
   l   ɭ   ʎ   ʟ 
    ɺ   *   *   *  

Uwagi:

  • Gwiazdki (*) oznaczają dźwięki nieposiadające (jeszcze) swojego oficjalnego symbolu IPA.
  • Znak sztyletu (†) oznacza znak IPA, który jeszcze nie został umieszczony w zestawie Unicode. Od maja 2005 r. w sytuacji takiej znajduje się znak spółgłoski uderzeniowej wargowo-zębowej (). Została już zgłoszona propozycja dodania tego symbolu do Unikodu. Zastępczo używa się iżycy ѵ.
  • Obszary zaznaczone kolorem szarym oznaczają dźwięki uważane za niemożliwe do wyartykułowania.

Koartykulacja

ʍSzczelinowa wargowo-miękkopodniebienna bezdźwięczna
wPółotwarta wargowo-miękkopodniebienna
ɥPółotwarta wargowo-podniebienna
ɕSzczelinowa dziąsłowo-podniebienna bezdźwięczna
ʑSzczelinowa dziąsłowo-podniebienna dźwięczna
ɧSzczelinowa zadziąsłowo-miękkopodniebienna bezdźwięczna
ɫPółotwarta boczna zębowa welaryzowana

[ Spółgłoski (niepłucne)MlaskiIniektywneEjektywne
ʘDwuwargowyɓDwuwargowaʼNa przykład:
ǀLaminalny dziąsłowy („zębowy”)ɗDziąsłowaDwuwargowa
ǃApikalny (za)dziąsłowy („retrofleksyjny”)ʄPodniebiennaDziąsłowa
ǂLaminalny zadziąsłowy („podniebienny”)ɠMiękkopodniebiennaMiękkopodniebienna
ǁBoczny dziąsłowy („lateralny”)ʛJęzyczkowaSzczelinowa dziąsłowa

[ Afrykaty i podwójna artykulacja

Spółgłoski zwarto-szczelinowe (afrykaty) oraz spółgłoski z podwójną artykulacją są w IPA reprezentowane przez dwa znaki połączone łuczkiem. Alternatywnie, dla niektórych afrykat można użyć jedego znaku – ligatury.

ŁączenieLigaturaOpis
ts͡ʦafrykata dziąsłowa bezdźwięczna
dz͡ʣafrykata dziąsłowa dźwięczna
tʃ͡ʧafrykata zadziąsłowa bezdźwięczna
dʒ͡ʤafrykata zadziąsłowa dźwięczna
tɕ͡ʨafrykata dziąsłowo-podniebienna bezdźwięczna
dʑ͡ʥafrykata dziąsłowo-podniebienna dźwięczna
tɬ͡ –afrykata boczna dziąsłowa bezdźwięczna
kp͡ –zwarta wargowo-miękkopodniebienna bezdźwięczna
ɡb͡ –zwarta wargowo-miękkopodniebienna dźwięczna
ŋm͡ –nosowa wargowo-miękkopodniebienna

[ Jednostki suprasegmentalne
ˈAkcent główny
ˌAkcent poboczny
ːDługość (samogłoska długa lub geminata)
ˑPółdługość
˘Dodatkowa krótkość
.Podział sylabowy
Połączenie międzywyrazowe

Intonacja

|Pauza krótsza
Pauza dłuższa
Intonacja wznosząca
Intonacja opadająca

Tony

Do oznaczania tonów w IPA można używać znaków diakrytycznych albo specjalnych liter tonalnych.

e̋ albo ˥Bardzo wysoki
é albo ˦Wysoki
ē albo ˧Średni
è albo ˨Niski
ȅ albo ˩Bardzo niski
ěWznoszący
êOpadający
↓ePrzesunięcie zstępujące
↑ePrzesunięcie wstępujące

[ Znaki diakrytyczne

Diakrytyki to małe znaczki umieszczone obok symboli IPA aby pokazać dokładną wymowę[1] "Pod-diakrytyki" (znaczki normalnie umieszczane poniżej symbolu IPA) mogą być umieszczane nad znakiem mającym descender (potocznie nazywany ogonem), e.g. ŋ̊.[1]

"Bezkropkowe" i, <ı>, jest używane, kiedy kropka interferowałaby z diakrytykami. Inne symbole IPA mogą występować jako diakrytyki, aby przedstawić fonetyczne szczegóły: tˢ (fricative release), bʱ (dyszaco dźwięczny), ˀa (preglottalizacja), ᵊ (epentetyczna szwa), oʊ (dyftongizacja). Bardziej zaawansowane diaktrytki pojawiły się w Rozszerzonym IPA dla dokładniejszego zapisania wymowy.

Diakrytyki sylabicznościConsonant-release diacriticsDiakrytyki dźwięcznościDiakrytyki artykulacjiDiakrytyki koartykulacji
ɹ̩ n̩Zgłoskotwórczee̯ ʊ̯Niezgłoskotwórcze
tʰ dʰPrzydechaBez plozji
dⁿPlozja nosowaPlozja boczna
n̥ d̥Bezdźwięcznes̬ t̬Dźwięczne
b̤ a̤Dysząco dźwięcznebb̰ a̰Skrzypiąco dźwięczne
t̪ d̪Zębowet̼ d̼Językowo-wargowe
t̺ d̺Apikalnet̻ d̻Laminalne
u̟ t̟Advancedi̠ t̠Retracted
ë äCentralizacjae̽ ɯ̽zbliżenie do szwy
e̝ ɹ̝ ˔Podwyższenie (ɹ̝ = Spółgłoska szczelinowa dziąsłowa dźwięczna nieszumiąca)
e̞ β̞ ˕Obniżenie (β̞ = spółgłoska półotwarta dwuwargowa)
ɔ̹ x̹Mniej zaokrągloneɔ̜ x̜ʷBardziej zaokrąglone
tʷ dʷLabializowanetʲ dʲPalatalizowane
tˠ dˠWelaryzowanetˁ dˁFaryngalizowane
ɫWelaryzowane lub faryngalizowane
e̘ o̘Uniesiony korzeń językae̙ o̙Obniżony korzeń języka
ẽ z̃Nosoweɚ ɝRotacyzacja
Uwagia Aspiracja spółgłosek dźwięcznych również jest dźwięczna. Wielu lingwistów woli jeden z diakrytyków przeznaczonych do dyszącej dźwięczności.b Niektórzy lingwiści stosują ten symbol dyszącej dźwięcznosci tylko do sonorantów i transkrybują obstruenty jako bʱ.

Stan głośni może być dokładnie oddany za pomocą diakrytyków. Seria spółgłosek przedniojęzykowych zwartych od otwartej do zamkniętej głośni to (zobacz dźwięczność):

[t]bezdźwięczna[d̤]dysząco dźwięczna
[d̥]luźno dźwięczna[d]"zwykła" dźwięczna
[d̬]sztywno dźwięczna[d̰]skrzypiąco dźwięczna
[ʔt͡]glottalizacja

[ Przypisy
  • 1,0 1,1 International Phonetic Association, Handbook, p. 14-15.
  • [ Linki zewnętrzne