Marzana_barwierska
Tekst z tej strony jest kopią wikipedii: pl.wikipedia.org/.
Na licencji GNU Free Documentation License
| Marzana barwierska | |
| Systematyka wg Reveala | |
| Domena | jądrowce |
| Królestwo | rośliny |
| Podkrólestwo | naczyniowe |
| Nadgromada | nasienne |
| Gromada | okrytonasienne |
| Klasa | Rosopsida |
| Rząd | marzanowce |
| Rodzina | marzanowate |
| Rodzaj | marzana |
| Gatunek | marzana barwierska |
| Nazwa systematyczna | |
| Rubia tinctorum L. | |
| Galeria Wikimedia Commons | |
Marzana barwierska, m. farbiarska (Rubia tinctorum L.) - gatunek byliny z rodziny marzanowatych (Rubiaceae). Pochodzi ze strefy śródziemnomorskiej i Małej Azji. Do początków XX w. była uprawiana na dużych przestrzeniach w wielu krajach europejskich, zwłaszcza we Francji i w Niemczech, do celów farbiarskich i farmaceutycznych. W Polsce jest uprawiana obecnie na plantacjach zielarskich.
Charakterystyka
PokrójMarzana wytwarza ok. 1 cm grube i do 1 m długie, poziomo ustawione kłącza barwy żółtobrunatnej z licznymi węzłami i międzywęźlami.Łodyga: O wysokości 60-100 cm, niewyraźnie czterokanciaaste, pokładające się, gdy brak oparcia. Podpierające się łodygi osiągają wysokość do 2 m.
LiścieLancetowate długości 5-8 cm z odgiętymi do tyłu ostrymi, haczykowatymi włoskami na brzegu blaszki i wzdłuż nerwu głównego, zebrane w okółki, u dołu łodygi po 4, wyżej po 6 listków, z tego zawsze 2 wyraźnie większe.Kwiaty[[kwiat [promienisty|Promieniste]], żółtozielone, zebrane w pseudobaldachy na szczytach pędów.Zastosowanie
- Roślina lecznicza
- Działanie: Wyciągi z kłączy marzany ułatwiają rozpuszczanie kamieni fosforanowo-szczawianowych w kamicy moczowej. Preparaty zapobiegają również tworzeniu się kamieni moczowych zawierających wapń; zmniejszają napięcie mięśni gładkich dróg moczowych i nieznacznie wzmagają perystaltykę moczowodów, ułatwiając w ten sposób przesuwanie się złogów kamienie oraz ich rozpad na mniejsze fragmenty, które ulegają częściowemu rozpuszczeniu i wydaleniu. Ponadto wyciągi z marzany działają żółciopędnie, słabo moczopędnie i zwiększają łaknienie.
- Surowiec zielarski: kłącza (Rhizoma Rubiae tinctorum)
- Skład chemiczny:
- związki dwu- i trójoksyantrachinonowe w formie glikozydowej (np. kwas ruberytrynowy, alizaryna, kwas purpurynowy, rubiadyna) i związki pokrewne w ilości do 3,8%
- produkty rozpadu glikozydów
- garbniki
- glikozyd asperulozyd
- pektyny
- węglowodany (do 15%)
- kwasy organiczne (np. kwas cytrynowy)
- sole mineralne
- Zbiór i suszenie: Zbiera się jesienią kłącza roślin 2-, 3- letnich i suszy w suszarniach ogrzewanych w możliwie niskiej temperaturze.
Bibliografia
Ożarowski Aleksander: Rośliny lecznicze. Wacław Jaroniewski. Instytut Wydawniczy Związków Zawodowych, 1989. ISBN 83-202-0472-0.
Parse error: syntax error, unexpected '}' in /home/vloq/wiki/encyklopedia.c-o-m.pl/ll5a5f92bb4f40ac53f1ec5cd05dbfd3ce.php on line 1