Martynika - Encyklopedia

Pozycjonowanie oraz tworzenie stron www. Informacje na temat programu Google Adsense. Druk cyfrowy na życzenie - książki, recepty, katalogi - tanio! Pomysł na upominek na wesele twojej znajomej! Podkarpacki OTS, zdrowie omówienie chorób - objawy, leczenie

Martynika

Tekst z tej strony jest kopią wikipedii: pl.wikipedia.org/.
Na licencji GNU Free Documentation License

Région MartiniqueMartynika
Flaga MartynikiGodło Martyniki
Język urzędowyfrancuski
StolicaFort-de-France
Status terytoriumDepartament zamorski
Zależne odFrancji
Głowa terytoriumprezydent Nicolas Sarkozy
PrefektYves Dassonville
Szef rząduPrezydent Martyniki Alfred Marie-Jeanne
Powierzchnia • całkowita1128 km²
Liczba ludności • całkowita (2006) • gęstość zaludnienia399 000353,7 osób/km²
Rok utworzeniawydzielenie z Antyli Francuskich1783
Jednostka monetarnaeuro (EUR, €)
Strefa czasowaUTC -4
Hymn państwowyLa Marseillaise (Marsylianka)
Kod ISO 3166MQ/MTQ/474
Domena internetowa.mq
Kod telefoniczny+596

Martynika - departament zamorski Francji[1] , obejmujący karaibską wyspę Martynika, położoną w archipelagu Wysp Zawietrznych w Małych Antylach, między dwoma niezależnymi państwami Dominiką na północy i Saint Lucią na południu.

Spis treści
//

[ Geografia

Martynika to górzysta wyspa pochodzenia wulkanicznego. Posiada ona kilka wulkanów, z których najbardziej znany, a zarazem najwyższy, to Montagne Pelée (1397 m n.p.m.). Podczas erupcji 8 maja 1902 gorąca chmura wulkaniczna zniszczyła całkowicie nadmorskie miasto Saint-Pierre. Zginęło wówczas 30 tysięcy osób. Ostatni wybuch tego wulkanu miał miejsce w 1929.

Na wyspie panuje klimat podzwrotnikowy gorący ze średnimi temperaturami 24-28°C. Średnie roczne sumy opadów wynoszą od 1250 mm na wybrzeżu po 5000 mm we wnętrzu wyspy.

Na żyznych glebach wulkanicznych rosną bujne lasy równikowe. Ale występują tu również sprowadzone z Europy gatunki drzew. Na wybrzeżach spotyka się roślinność namorzynową.

[ Historia

Wyspa został odkryta przez Krzysztofa Kolumba w 1502 podczas jego czwartej podróży do Ameryki. Pierwsi francuscy osadnicy pojawili się w 1635. Od tego czasu wyspa pozostaje nieomal nieprzerwanie w rękach Francuzów. Francuscy plantatorzy sprowadzali na wyspę niewolników do pracy przy trzcinie cukrowej. Dopiero w 1848 uzyskali oni wolność. Od tej pory tworzą oni swoistą kreolską kulturę wyspy.

W 1946 Martynika uzyskała status departamentu zamorskiego Francji. Na wyspie działają jednak ruchy, które żądają uzyskania niepodległości dla wyspy, ale zyskują one poparcie 2–4% mieszkańców. W referendum z 2003 roku przytłaczajaca część mieszkańców wyspy opowiedzieła się za politycznym i administracyjnym status quo wyspy (departament i region zamorski Francji — DOM i ROM), tylko kilkanaście procent opowiedziało się za szeroką autonomią wewnętrzną na wzór Aruby. Martynika, jako integralna część Francji jest członkiem Unii Europejskiej.

[ Ustrój polityczny

Martynika ma jednocześnie status departament i regionu administracji Francji, co oznacza, że ma swoich bezpośrednich przedstawicieli we francuskim Zgromadzeniu Narodowym wybieranych bezpośrednio w wyborach. Na czele wyspy stoi prefekt, który zarządza radą generalną. W 2003 pojawił się projekt połączenia administracji regionalnej i departamentalnej, ale został on odrzucony podczas referendum.

Departament Martyniki dzieli się na 34 gminy (fr. commune).

[ Społeczeństwo

Martynika jest gęsto zaludnioną wyspą - na 1 km² przypada 245 mieszkańców. Jest zróżnicowana pod względem etnicznym: mieszkają tu Murzyni, Mulaci, Hindusi, Chińczycy, Kreole i Europejczycy. Większość ludności wyznaje katolicyzm. Językiem urzędowym kraju jest język francuski, ale mieszkańcy wysp posługują się językiem kreolskim.

[ Gospodarka

Gospodarka wyspy opiera się na dwóch sektorach: rolnictwie i turystyce. Uprawy mają głównie charakter plantacji, produkujących głównie na potrzeby eksportu trzcinę cukrową, banany i kwiaty egzotyczne. Ponadto na potrzeby miejscowej ludności uprawia się bataty i maniok. Pewne znaczenie ma hodowla zwierząt. Za to słabo rozwinięte jest leśnictwo i rybołówstwo.

Martynikański przemysł ogranicza się głównie do przemysłu cukrowniczego, któremu obok produkcji cukru towarzyszy destylacja rumu.

Wyspę najczęściej odwiedzają oczywiście turyści z Francji, a także ze Stanów Zjednoczonych. Z tymi dwoma krajami Martynika ma regularne połączenia lotnicze z portu w Lamentin, koło Fort-de-France.

Głównym partnerem handlowym Martyniki jest Francja.

[ Linki zewnętrzne

[ Przypisy
  • Nowa Encyklopedia Podręczna PWN, Wydawnictwo naukowe PWN, Warszawa, marzec 2006