Pozycjonowanie oraz tworzenie stron www. Informacje na temat programu Google Adsense. Druk cyfrowy na życzenie - książki, recepty, katalogi - tanio! Pomysł na upominek na wesele twojej znajomej! Podkarpacki OTS, zdrowie omówienie chorób - objawy, leczenie

Moc kwasu to ilościowa miara jego chemicznej „siły działania”. Miarą tej mocy jest zazwyczaj minus logarytm dziesiętny ze stałej dysocjacji kwasu w danych warunkach, oznaczany skrótem pKa.

pKa = - log10[Ka]

gdzie Ka to stała dysocjacji kwasu.

Czym pKa jest mniejsze tym moc kwasu jest większa.

Np. dla kwasu solnego w wodzie:

HCl + H2O → H3O+ + Cl-

a zatem pKa kwasu solnego w wodzie wynosi -7.

Moc kwasów w tych samych warunkach zewnętrznych zależy od ich struktury chemicznej. W przypadku prostych kwasów nieorganicznych, zarówno w tych zawierających tlen w swojej strukturze (np. H2SO4, jak i beztlenowych (np. HCl), moc kwasu wzrasta wraz ze spadkiem elektroujemności centralnego atomu w reszcie kwasowej. W przypadku kwasów organicznych zależności te są bardziej złożone.

• pKa niektórych kwasów:

Nazwa kwasu	pKa
Kwas jodowodorowy: (HI)	-10
Kwas solny: (HCl)	-7
Kwas azotowy (HNO3)	-3.33
Kwas siarkowy: (H2SO4)	-3 (x)
Kwas fosforowy: (H3PO4)	+2.12 (x)

(x) = pKa1

Kwasy, które posiadają więcej niż jeden atom wodoru w cząsteczce posiadają zwykle więcej wartości pKa odpowiadające odrywaniu się kolejnych protonów (jonów wodorowych H+) w trakcie dysocjacji. Zazwyczaj pKa pierwszego etapu dysocjacji jest znacznie mniejsze od pozostałych, a zatem można powiedzieć, że pierwszy odrywający się atom wodoru jest „bardziej kwaśny” od pozostałych. Np. dla kwasu fosforowego (H3PO4), pKa1 = 2.12, pKa2 = 7.21, pKa3 = 12.67

Moc kwasu określa m.in zdolność do wypierania reszty kwasowej z soli. Kwas o większej mocy w reakcji z daną solą wypiera resztę kwasową pochodzącą ze słabszego kwasu. Kwas o mniejszej mocy nie będzie natomiast z solą mocniejszego kwasu w ogóle reagował.

[ Zobacz też

• skala pH, moc zasady, superkwas

[ Bibliografia

Dane o pKa pochodzą z:

1. Adam Bielański, Podstawy Chemii Nieorganicznej, Wydawnictwo Naukowe PWN, W-wa 1994, Tom 2, str. 356-361.