Farbownik_lekarski
Tekst z tej strony jest kopią wikipedii: pl.wikipedia.org/.
Na licencji GNU Free Documentation License
| Farbownik lekarski | |
| Systematyka wg Reveala | |
| Domena | jądrowce |
| Królestwo | rośliny |
| Podkrólestwo | naczyniowe |
| Nadgromada | nasienne |
| Gromada | okrytonasienne |
| Klasa | Rosopsida |
| Rząd | psiankowce |
| Rodzina | ogórecznikowate |
| Rodzaj | farbownik |
| Gatunek | farbownik lekarski |
| Nazwa systematyczna | |
| Anchusa officinalis L. | |
| Galeria Wikimedia Commons | |
Farbownik lekarski (Anchusa officinalis L.) - gatunek byliny, czasem rośliny dwuletniej z rodziny ogórecznikowatych. Pochodzi ze strefy umiarkowanej Europy. W Polsce na niżu i pogórzu występuje dość pospolicie, prawdopodobnie jest archeofitem[1].
Potocznie funkcjonują także nazwy: wołowe ziele, wołowy język, czerwieniec[2].
Spis treści |
Charakterystyka
PokrójW pierwszym roku z ziemi wyrasta jedynie rozeta liści odziomkowych. W latach następnych wyrasta łodyga z kwiatami.ŁodygaWzniesiona, prosta, szorstko owłosiona. Osiąga wysokość 30-90 cm.LiścieRównowąskolancetowate lub podługowate i podobnie, jak łodyga szorstko owłosione.KwiatyNa krótkich szypułkach. Kielich podzielony głębiej, niż do połowy, podczas owocowania ma kulistawodzwonkowaty kształt. Korona 5-krotna, zrosłopłatkowa, o średnicy 7-13 mm, przeważnie purpurowofioletowa, czasami czerwona, niebieska lub biała. Wewnątrz korony owłosione osklepki. Kwitnie od maja do października, jest owadopylny. Roślina miododajna.OwocePofałdowane i brodawkowane rozłupki.BiotopRumowiska, słoneczne stoki i wzgórza, przydroża. W uprawach rolnych jest chwastem. Hemikryptofit. W klasyfikacji zbiorowisk roślinnych gatunek charakterystyczny dla O. Onopordetalia i Ass. Onopordetum acanthii[3].Zastosowanie
- Roślina lecznicza
- Surowiec zielarski: ziele, lub ziele z korzeniem. Zawiera m.in. alkaloidy (cynoglossyna, konsolidyna) alantoninę, cholinę, antocyjany, śluzy, kwas krzemowy, garbniki, gumy.
- Zbiór i suszenie: ziele należy zbierać w okresie kwitnienia, korzeń wczesną wiosną lub jesienią. Suszyć w przewiewnym miejscu, w cieniu.
- Działanie: roślina stosowana dawniej w medycynie ludowej, najczęściej w postaci naparu z ziela lub odwaru z ziela i korzenia. Napar ma działanie wykrztuśne, służył do leczenia kaszlu i schorzeń oskrzeli. Ze względu na znaczną zawartość alkaloidów stosowana rzadziej, z obawy przed przedawkowaniem[2].
- Roślina miododajna
Ciekawostki
- Dawniej otrzymywano z niego żółty barwnik alkaninę.
- Jest przejściowym gospodarzem grzyba wywołującego chorobę zwaną rdzą żyta[4].
Przypisy
Bibliografia
Parse error: syntax error, unexpected '}' in /home/vloq/wiki/encyklopedia.c-o-m.pl/ll5a5f92bb4f40ac53f1ec5cd05dbfd3ce.php on line 1