Dziki_bez_hebd - Encyklopedia

Pozycjonowanie oraz tworzenie stron www. Informacje na temat programu Google Adsense. Druk cyfrowy na życzenie - książki, recepty, katalogi - tanio! Pomysł na upominek na wesele twojej znajomej! Podkarpacki OTS, zdrowie omówienie chorób - objawy, leczenie

Dziki_bez_hebd

Tekst z tej strony jest kopią wikipedii: pl.wikipedia.org/.
Na licencji GNU Free Documentation License

Bez hebd
Systematyka wg Reveala
Domenajądrowce
Królestworośliny
Podkrólestwonaczyniowe
Nadgromadanasienne
Gromadaokrytonasienne
KlasaRosopsida
Rządszczeciowce
Rodzinabzowate
Rodzajbez
Gatunekbez hebd
Nazwa systematyczna
Sambucus ebulus L.
Galeria Wikimedia Commons

Bez hebd, dziki bez hebd (Sambucus ebulus L.) – gatunek rośliny wieloletniej. Dość pospolity, ale głównie na południu Polski. Archeofit i kenofit.

Charakterystyka

PokrójRoślina wieloletnia o pokroju krzewu, osiągająca wysokość do 2 m. Roślina wydziela nieprzyjemny zapach.ŁodygaW odróżnieniu od 2 pozostałych gatunków bzów rosnących w Polsce, ma niezdrewniałe pędy. Łodygi są grube, rozgałęzione i bruzdowane.LiścieUlistnienie naprzeciwległe, nieparzysto-pierzaste, składające się z 5 – 9 podługowatolancetowatych listków o zaostrzonych końcach i ostro ząbkowanych brzegach.KwiatyDrobne, białe, lub różowawe kwiaty zebrane są w baldachogrona na szczycie pędów. Kwiaty są zrosłopłatkowe z 5 pręcikami, których pylniki w odróżnieniu od pozostałych gatunków bzu są czerwone. Kwitnie od czerwca do sierpnia , kwiaty zapylane są przez owady.OwocElipsoidalny, lśniąco-czarny pestkowiec.Część podziemnaPosiada liczne podziemne rozłogi.Biotop, wymaganiaCieniste lasy, zarośla. zręby, przydroża. Na polach uprawnych sąsiadujących z zaroślami jest chwastem. W zbiorowiskach roslinnych gatunek charakterystyczny dla Ass. Sambucetum ebuli.Roślina trującaCała roślina jest trująca, również owoce są trujące dla ludzi, zjadane są jednak przez niektóre ptaki. U ludzi zatrucie objawia się bólem głowy, wymiotami, biegunką.

Zastosowanie

Bibliografia

  • Matuszkiewicz Władysław: Przewodnik do oznaczania zbiorowisk roślinnych Polski. Wyd. Naukowe PWN, Warszawa, 2006. ISBN 83-01-14439-4.
  • Mazerant-Leszkowska Anna: Mała księga ziół. Inst. Wyd. Zw. Zawodowych, Warszawa, 1990. ISBN 83-202-0810-6.
  • Seidl Olga, Rostafiński Józef: Przewodnik do oznaczania roślin. PWRiL, Warszawa, 1973.
  • Rutkowski Lucjan: Klucz do oznaczania roślin naczyniowych Polski niżowej. Wyd. Naukowe PWN, Warszawa, 2006. ISBN 83-01-14342-8.
  • Szafer Władysław, Kulczyński Stanisław: Rośliny polskie. PWN, Warszawa, 1953.