Pozycjonowanie oraz tworzenie stron www. Informacje na temat programu Google Adsense. Druk cyfrowy na życzenie - książki, recepty, katalogi - tanio! Pomysł na upominek na wesele twojej znajomej! Podkarpacki OTS, zdrowie omówienie chorób - objawy, leczenie

Gaius Aurelius Valerius Dioklacjan, Diocles, Docles (ur. ok. 240 w Solinie (łac. Salona), zm. 3 grudnia 313 lub 316 w Spalatum[1]) - cesarz rzymski od 20 listopada 284 roku do roku 305.

Od jego panowania rozpoczyna się okres w Rzymie, który nazywamy dominatem, jest to zarazem system polityczny. Wprowadził monarchię opartą na armii i scentralizowanej biurokracji.

Był niezamożnym człowiekiem niskiego rodu i całe swe życie związał z armią. Wybrany przez żołnierzy na cesarza w 284 roku, a następnie zatwierdzony przez senat rzymski. Po dwóch latach Dioklecjan podzielił się władzą z Maksymianem. Dioklecjan uważał się za potomka boga Jowisza, natomiast boskim przodkiem Maksymiana był jakoby Herakles. Miało to być przestrogą dla innych pretendentów do cesarskiego tronu. W 293 roku Dioklecjan utworzył tetrarchię, czyli system rządów, w którym władzę w imperium sprawowało czterech ludzi, kontrolujących różne obszary geograficzne - Dioklecjan (wschodnie wybrzeże Morza Śródziemnego), Maksymian (Italia i Afryka), Galeriusz (dolina Dunaju i Bałkany) i Konstancjusz Chlorus (Brytania, Galia i Hiszpania).

[ Reformy Dioklecjana

• Podzielił kraj na:
  • 4 prefektury
  • 13 diecezji
  • 100 prowincji
• Wojsko podzielił na stałe i rezerwowe.
• Rozwijał budownictwo wojskowe i miejskie (termy Dioklecjana)

Wprowadził wiele reform, wydał edykty przeciw chrześcijanom, co spowodowało ich prześladowania. Edykt antychrześcijański Dioklecjana 303 r.

Walczył z Persami i Germanami. Stłumił powstanie chłopskie w Galii. 1 maja 305 roku wycofał się z życia publicznego i zamieszkał w pałacu w Spalatum (obecnie Split) nad Adriatykiem, tam zmarł w roku 316 z przyczyn naturalnych.

Z żoną Priską miał córkę Galerię Walerię - drugą żonę cesarza Galeriusza.

Przypisy

↑ Paweł Janiszewski: Dioklecjan. [w:] Wielka Encyklopedia PWN, Warszawa 2002, t. 7, s. 196.