Cykoria_podróżnik
Tekst z tej strony jest kopią wikipedii: pl.wikipedia.org/.
Na licencji GNU Free Documentation License
| Cykoria podróżnik | |
| Systematyka wg Reveala | |
| Domena | jądrowce |
| Królestwo | rośliny |
| Podkrólestwo | naczyniowe |
| Nadgromada | nasienne |
| Gromada | okrytonasienne |
| Klasa | Rosopsida |
| Rząd | astrowce |
| Rodzina | astrowate |
| Rodzaj | cykoria |
| Gatunek | cykoria podróżnik |
| Nazwa systematyczna | |
| Cichorium intybus L. | |
| Galeria Wikimedia Commons | |
Cykoria podróżnik (Cichorium intybus L.) - gatunek byliny należący do rodziny astrowatych. Cykoria podróżnik występuje w stanie dzikim w Europie, wprowadzona została do Ameryki Północnej. W Polskiej florze jest archeofitem pospolicie występującym na całym obszarze.
Spis treści |
Charakterystyka
ŁodygaOsiąga wysokość 30-120 cm. Łodygi dość cienkie, rozgałęzione, zielonkawoszare, u nasady szorstko owłosione.LiścieNa łodygach rzadko rozmieszczone, niewielkie, lancetowate, siedzące, całobrzegie lub lekko ząbkowane, o strzałkowatej lub sercowatej nasadzie. Liście dolne owłosione od spodu, tworzące przyziemną rozetę, zatokowo pierzastodzielne, długości 10-20 cm.KwiatyKwiaty niebieskie, czasem białe lub różowe. Koszyczki kwiatowe o średnicy 3-4 cm, złożone z licznych, języczkowatych kwiatów, osadzone na szczytach łodyg i w kątach łodyg bocznych lub górnych liści. Listki okrywy koszyczka ułożone w 2 szeregach, gruczołowato owłosione. Kwiaty brzeżne dłuższe, lancetowate. Kwitnie od lipca do września, jest owadopylna.OwoceOdwrotnie jajowate, 2-5-kanciaste Niełupki z wieńcem z krótkich łusek. Roślina wiatrosiewna.KorzeńKorzeń palowy, mało rozgałęziony, gruby, mięsisty, brunatny i gorzki w smaku.Biotop, wymaganiaRośnie zwykle na glebach piaszczystych i kamienistych. Można ją spotkać na poboczach dróg, nasypach, ugorach, łąkach i obrzeżach pól uprawnych. Hemikryptofit. W klasyfikacji zbiorowisk roślinnych gatunek charakterystyczny dla O. Onopordetalia [1]Zastosowanie
- Roślina lecznicza - używana w ziołolecznictwie od czasów prehistorycznych, stosowana także w homeopatii.
- Surowiec zielarski: całe ziele, same płatki lub korzeń (Radix Cichorii). Zawierają glikozyd intubinę, dużo inuliny (ok. 40 %), laktucynę, pektynę, cholinę, taraxasterol, sole mineralne i śladowe ilości olejków eterycznych.
- Działanie: korzeń łagodnie pobudza wytwarzanie soku żołądkowego, żółci oraz ma działanie moczopędne. Jest to stosowny w wielu mieszankach ziołowych do leczenia zaburzeń trawienia i przy ogólnym osłabieniu.
- Zbiór i suszenie : Całe ziele zbiera się w kwietniu. Korzeń zbiera się w październiku lub na wiosnę. Po wykopaniu należy go szybko umyć i suszyć w temperaturze ok. 40°C.[2]
- Sztuka kulinarna
- Młode listki cykorii można wiosną dodawać do sałatek, ze względu na zawartość witamin C, B i mikroelementów.
- Korzeni cykorii (odmiany var. sativum) po ususzeniu, zmieleniu i uprażeniu do dziś używa się jako surogatu kawy. Przy prażeniu zawarta w korzeniu inulina przemienia się w związek o aromacie przypominającym kawę.
Systematyka i zmienność
Pozycja gatunku w systemie RevealaGromada okrytonasienne, podgromada Magnoliophytina, klasa Rosopsida, podklasa astrowe, nadrząd Asteridae Takht., rząd astrowce, rodzina astrowate, podrodzina Cichorioideae (Juss.) Chevall., plemię Cichorieae Lam. & DC., podplemię Cichoriinae Cass. ex Dumort., rodzaj cykoria.[3]
Zmienność
- cykoria sałatowa, radicchio (Cichorium intybus L. var. foliosum Hegi.)
- Cichorium intybus var. sativum - odmiana siewna, o dużym korzeniu, który stosowany jest jako surogat kawy, liście przeznaczane są na paszę.
Ciekawostki
- Według legendy kwiaty cykorii swój niebieski kolor zawdzięczają oczom dziewczyny, płaczącej za straconym ukochanym.
- Cykorię podróżnik często sadzi się w zegarach kwiatowych z powodu regularnego otwierania się i zamykania kwiatostanów.
Przypisy
Bibliografia
Parse error: syntax error, unexpected '}' in /home/vloq/wiki/encyklopedia.c-o-m.pl/ll5a5f92bb4f40ac53f1ec5cd05dbfd3ce.php on line 1