Ciemiężyca_zielona - Encyklopedia

Pozycjonowanie oraz tworzenie stron www. Informacje na temat programu Google Adsense. Druk cyfrowy na życzenie - książki, recepty, katalogi - tanio! Pomysł na upominek na wesele twojej znajomej! Podkarpacki OTS, zdrowie omówienie chorób - objawy, leczenie

Ciemiężyca_zielona

Tekst z tej strony jest kopią wikipedii: pl.wikipedia.org/.
Na licencji GNU Free Documentation License

Ciemiężyca zielona
Ciemiężyca zielona, Góry Orlickie (Sudety)
Systematyka wg Reveala
Domenajądrowce
Królestworośliny
Podkrólestwonaczyniowe
Nadgromadanasienne
Gromadaokrytonasienne
Klasajednoliścienne
Rządmelantkowce
Rodzinamelantkowate
Rodzajciemiężyca
Gatunekciemiężyca zielona
Nazwa systematyczna
Veratrum lobelianum Bernh. 1807
Synonimy
Veratrum album L.
Galeria Wikimedia Commons

Ciemiężyca zielona, ciemierzyca zielona, strzemieszyca (Veratrum lobelianum Bernh.) — gatunek bylin z rodziny melantkowatych (Melanthiaceae). W Polsce występuje w Tatrach, Sudetach i na Babiej Górze.

Kwiatostany ciemiężycy
Spis treści
//

Charakterystyka

ŁodygaGruba i nierozgałęziona. Roślina okazała, może dochodzić do 150 cm wysokości, choć w miejscach zacienionych i lesie nie przekracza często 20–30 cm.LiścieUlistnienie skrętoległe. Duże, eliptyczne, podobne do liści goryczki kropkowanej, pofałdowane wzdłużnie, o wyraźnym podłużnym unerwieniu. Z górnej strony liście są nagie, na spodniej stronie kędzierzawo owłosione krótkimi włoskami.KwiatyKwiaty obupłciowe (trafiają się jednak kwiaty męskie), żółtozielone, zebrane na szczycie łodygi w wiechę. Okwiat składa się z 6 działek nie zróżnicowanych na koronę i kielich. Pręciki w liczbie 6, z dużymi żółtymi, nerkowatego kształtu pylnikami, słupek trójszyjkowy. Szypułki kwiatów krótsze od przysadek. Kwitnie od początku lipca. Charakterystyczne jest, że z reguły kwitną tylko niektóre osobniki, duża ich ilość pozostaje płona przez cały rok.
Kwiaty
OwocDuża, trójdzielna torebka z dość dużymi nasionami opatrzonymi skrzydełkiem i rozsiewanymi przez wiatr.BiotopStosunkowo pospolita w wyższych położeniach Sudetów i Karpat. W Tatrach występuje do wysokości 2300 m n.p.m., zarówno na podłożu granitowym jak i wapiennym. Rośnie na halach górskich, w ziołoroślach, na piargach, w wolnych miejscach wśród kosówki. W klasyfikacji zbiorowisk roślinnych gatunek charakterystyczny dla Cl. Betulo-Adenostyletea, Ass. Poo-Veratretum lobeliani.Roślina trującaSubstancja czynna: weratryna. Roślina należy do silnie trujących. Bydło i owce instynktownie nie jedzą ciemiężycy.

Ochrona

W Polsce gatunek objęty ścisłą ochroną.

Bibliografia

  • Matuszkiewicz Władysław: Przewodnik do oznaczania zbiorowisk roślinnych Polski. Wyd. Naukowe PWN, Warszawa, 2006. ISBN 83-01-14439-4.
  • Mowszowicz Jan: Przewodnik do oznaczania roślin trujących i szkodliwych. PWRiL, Warszawa, 1982. ISBN 83-200-2415-3.
  • Radwańska-Paryska Zofia: Rośliny tatrzańskie. WSiP, Warszawa, 1988. ISBN 83-02-00872-9.
  • Rostafiński Józef, Seidl Olga: Przewodnik do oznaczania roślin. PWRiL, Warszawa, 1973.
  • Szafer Władysław, Kulczyński Stanisław, Pawłowski Bogumił: Rośliny polskie. PWN, Warszawa, 1953.
  • Zobacz też

    Linki zewnętrzne