Chlorofil
Tekst z tej strony jest kopią wikipedii: pl.wikipedia.org/.
Na licencji GNU Free Documentation License
Chlorofil - barwnik obecny w roślinach zielonych, algach (glonach) i bakteriach fotosyntetycznych (w tym: sinice), którego zadaniem jest generowanie pod wpływem światła widzialnego wolnych elektronów, które są następnie spożytkowywane w dalszych etapach fotosyntezy. Zielony kolor chlorofilu spowodowany jest bardzo niską absorpcją w "zielonej" części spektrum światła Barwniki fotosyntetyczne to, oprócz chlorofili, również karotenoidy i fikobiliny. Stosunki ilościowe chlorofili w roslinach zależą między innymi od warunków siedliskowych: rośliny cieniolubne mają więcej chlorofilu b, światłolubne — chlorofilu a.
W zalezności od rodzaju podstwników układu porfirynowego wyróżniania się następujące typy chlorofilu:
- chlorofil a - występuje powszechnie w roślinach i sinicach,
- chlorofil b - rośliny wyższe, zielenice, eugleny,
- chlorofil c - (nie zawiera fitolu) różne glony
- chlorofil d - sinice.
U bakterii fotosyntetyzujących występują barwniki zbliżone budową do chlorofilów zwane bakteriochlorofilami.
Dwa wyszczególnione, chlorofil a: C55H72O5N4Mg — niebieskozielony, chlorofil b: C55H70O6N4Mg — żółtozielony, stanowią przeważającą większość masy wszystkich barwników w organie fotosyntetyzującym.
Chlorofil to chemicznie kompleks jonu magnezowego i pochodnej porfiryny, z przyłączonym długim "ogonem" fitolu. W chloroplastach, chlorofil wchodzi w skład wiekszych kompleksów barwnikowo-białkowych (tak zwanych fotosystemów oraz układów antenowych).
Kompleks porfirynowo-magnezowy jest światłoczuły i po zaabsorbowaniu kwantu światła ulega wzbudzeniu. "Wybity" w ten sposób Elektron jest następnie przechwytywany przez kolejne pośredników zlokalizowane w obrębie fotosystemów a następnie na kolejne przekaźniki w obrębie błony tylakoidów. Transport elektronów w błonach tylakoidów jest konieczny do wytworzenia NADPH (tzw. "siły redukcyjnej") oraz gradientu protonowego w poprzek błony, niezbędnego do produkcji ATP przez chloroplastową syntazę ATP.
Chlorofile są dobrze rozpuszczalne w rozpuszczalnikach organicznych (aceton itp.) i tłuszczach, a praktycznie nierozpuszczalne w wodzie. Chlorofile w roztworach wykazują silną fluorescencję. Fluorescencja chlorofili in vivo zależy od stanu funkcjonalnego układu fotosyntetycznego, i jest wykorzystywana do pomiarów parametrów wydajności fotosyntezy (metoda PAM, ang. Pulse Amplitude Modulated chlorophyll fluorescence).
Źródła:
Zobacz też: przegląd zagadnień z zakresu biologii
Parse error: syntax error, unexpected '}' in /home/vloq/wiki/encyklopedia.c-o-m.pl/ll5a5f92bb4f40ac53f1ec5cd05dbfd3ce.php on line 1