Chemiczna_analiza_jakościowa_związków_nieorganicznych
Tekst z tej strony jest kopią wikipedii: pl.wikipedia.org/.
Na licencji GNU Free Documentation License
Klasyczna chemiczna analiza jakościowa związków nieorganicznych to przede wszystkim analiza jonów występujących w roztworze. Do roztworu dodaje się różnych odczynników i obserwuje się zmiany koloru roztworu, wytrącanie osadów, oraz inne charakterystyczne reakcje, które świadczą o obecności pewnych jonów oraz grup jonów.
W skład klasycznej analizy jakościowej wchodzi też barwienie płomienia palnika. Różne jony barwią płomień na różne i zwykle łatwo rozróżnialne kolory.
Ze względu na właściwości jony zostały pogrupowane w grupy. Zwykle najpierw określa się występowanie w roztworze jonów danej grupy, a dopiero po stwierdzeniu że występują przystępuje się do testów na obecność konkretnych jonów.
Podziały na grupy różnią się nieznacznie u różnych autorów. Ponieważ grupy są wydzielone na podstawie zachodzących reakcji, większość rzadziej występujących jonów można z łatwością przyporządkować do którejś z istniejących grup po przeprowadzeniu zaledwie kilku reakcji.
Spis treści |
Kationy zostały podzielone na 5 grup. Do roztworu dodaje się odpowiedni odczynik grupowy. Jeśli nastąpiło strącenie osadu, oznacza to że jakieś kationy z danej grupy są obecne w roztworze.
Po wykryciu kationów z danej grupy dalsze reakcje to zwykle alkalizacja roztworu, dodanie amoniaku oraz barwienie płomienia. W pewnych przypadkach użyteczne może być też odbarwianie MnO4-.
I grupa kationów
Pierwsza grupa kationów zawiera Ag+, Pb2+ i Hg22+, Tl+, Cu+, Au+.
Chlorki tych kationów są trudnorozpuszczalne i białe, tylko chlorek ołowiu(II) rozpuszcza się częściowo w wodzie, więc dlatego jest umieszczony zarówno w I jak i w II analitycznej grupie kationów. podczas gdy prawie wszystkie inne chlorki są dobrze rozpuszczalne w wodzie. Odczynnikiem grupowym jest więc kwas solny.
[ Ag+- Kwas solny i rozpuszczalne chlorki. Cl- wytrącają z obojętnych lub kwaśnych roztworów zawierających jony Ag+ biały, serowaty osad chlorku srebra AgCl, fioletowiejący na świetle – rozpad związku pod wpływem światła na srebro i chlor:
Osad AgCl jest nierozpuszczalny w wodzie i w rozcieńczonych kwasach, rozpuszcza się natomiast dość znacznie w stężonym HCl, jak również w stężonych roztworach chlorków metali alkalicznych na gorąco:
Podobnie może powstać jon kompleksowy AgCl32-, AgCl43-.
Łatwo rozpuszcza się w amoniaku, tworząc jon kompleksowy:
Po zakwaszeniu amoniakalnego roztworu ponownie wydziela się biały osad AgCl:
Rozpuszcza się w roztworze tiosiarczanów, powstaje jon kompleksowy:
Rozpuszcza się również w roztworze cyjanku metalu alkalicznego:
- Bromek potasu i jodek potasu, KBr i KI. Jony Br- i I- wytrącają z roztworów soli srebra trudno rozpuszczalny słomkowy AgBr, słabo rozpuszczalny w amoniaku i żółtawy AgI, który zielenieje pod wpływem światła, a w amoniaku bieleje, lecz się nie rozpuszcza. Są one natomiast rozpuszczalne w KCN i Na2S2O3.
Jodek srebra AgI częściowo rozpuszcza się w nadmiarze odczynnika, tworząc jon kompleksowy AgI2-.
- Chromian potasu K2CrO4. Jony CrO42- wytrącają z roztworów zawierających jony Ag + czerwonobrunatny osad chromianu srebra Ag2CrO4, słabo rozpuszczalny w kwasie octowym, dobrze rozpuszczalny w rozcieńczonym kwasie azotowym i w roztworze amoniaku.
- Siarkowodór H2S i rozpuszczalne siarczki. Jony S2- wytrącają z roztworów zawierających jony Ag+ czarny osad siarczku Ag2S.
Ag2S jest jedynym siarczkiem oprócz siarczku arsenowego, wytrącającym się pod wpływem AKT już na zimno. Rozpuszczalność siarczku srebra w wodzie jest bardzo mała. Jest on nierozpuszczalny również w rozcieńczonych mocnych kwasach nieorganicznych, amoniaku i w roztworze tiosiarczanu.
Ag2S rozpuszcza się w 2 molowym roztworze kwasu azotowego z wydzieleniem siarki :
Rozpuszcza się również w 1 molowym roztworze cyjanku metalu alkalicznego:
- Wodorotlenek sodowy i potasu, NaOH i KOH. Jony OH- wytrącają z roztworów zawierających jony Ag+ nietrwały wodorotlenek srebra AgOH, który szybko rozpada się na tlenek srebra Ag2O:
Osad nie rozpuszcza się w nadmiarze odczynnika. Rozpuszcza się w
- rozcieńczonym kwasie azotowym
- roztworach węglanu amonu
- roztworach tiosiarczanów
- roztworach KCN
- Amoniak NH3•H2O. Amoniak wytrąca z roztworów soli srebra biały, brunatniejący osad, rozpuszczalny w nadmiarze amoniaku z utworzeniem jonu kompleksowego.
Roztworu zawierającego amoniakalny kompleks srebra nie powinno się dłużej przechowywać lub odparowywać do sucha, gdyż tworzy się łatwo wybuchający czarnobrunatny osad "srebra piorunującego" (NH3)Ag – O – Ag(NH3)
- Węglan sodu Na2CO3. Jony węglanowe CO32- wytrącają z roztworów zawierjących jony Ag+ biały osad węglanu srebra Ag2CO3, przechodzący w żółtawy od powstającego tlenku srebra Ag2O.
Podczas ogrzewania reakcja ta zachodzi szybciej i łatwo można zauważyć ciemnobrunatny tlenek srebra.
- Jony wodorofosforanowe HPO42- wytrącają z roztworów srebra zółty osad fosforanu srebra:
który jest rozpuszczalny w rozcieńczonym kwasie azotowym, amoniaku i kwasie octowym.
- Cyjanki metali alkalicznych wytrącaja z roztworu zawierającego jony srebra biały osad rozpuszczalny w nadmiarze odczynnika, ale nierozpuszczalny w amoniaku.
- Metale. Sole srebra ulegają stosunkowo łatwo redukcji i pod wpływem mniej szlachetnych metali wytrąca się z ich roztworu, obojętnego lub słabo kwaśnego, czarny osad srebra metalicznego.
- Reduktory redukują jony srebra i wytrącają z roztworów szaroczarne srebro metaliczne.
Hydrazyna i hydroksyloamina redukuja jony srebra w środowisku obojetnym lub słabo amoniakalnym.
Reakcja redukcji srebra ma zastosowanie w reakcji Tollensa wykrywającej związki redukujące.
- Rodanki strącają z roztworów zawierających jony Ag+ biały osad – AgSCN, rozpuszczalny w nadmiarze odczynnika:
Osad jest nierozpuszczalny w rozcieńczonym kwasie azotowym. Rozpuszcza się w amoniaku:
- Tiosiarczany kiedy dodaje się je powoli do roztworów soli srebra, strącają biały osad tiosiarczanu srebra:
Po pewnym czasie osad brunatnieje, a w końcu czernieje na skutek tworzenia się siarczku srebra:
Nadmiar roztworu tiosiarczanu rozpuszcza osad, tworząc trwały tiosiarczanowy kompleks srebra
Podczas ogrzewania zakwaszonego roztworu tiosiarczanowego kompleksu srebra, wydziela się czarny osad – Ag2S, na który rozkłada się kompleks.
- Ditizon (zielony 0,002% roztwór w tetrachlorku węgla) zmienia zabarwienie na pomarańczowe, kiedy wytrząsa się go z kwaśnym roztworem zawierającym jony Ag (<1mg). Tworzy się ditizonian srebra – AgHDz.
Podobnie reaguje rtęć i platyna.
AgHDz rozkłada się, podczas wytrząsanai 10% lekko zkwaszonym HCl chlorkiem sodu. Powraca zielony kolor wolnego ditizonu w fazie tetrachlorkowej – odróżnienie od Hg.
- Rodanina (0,005% roztwór acetonowy) po dodaniu do słabo kwaśnego roztworu soli srebra (<1mg) powstaje czerwonofioletowa koloidalna zawiesina związku odczynnika ze srebrem.
Podobnie zachodzi reakcja z jonami rtęci, złota, platyny i palladu.
[ Pb2+- Kwas solny HCl i rozpuszczalne chlorki. Jony Cl- wytrącają z roztworów zawierających jony Pb2+ biały, krystaliczny, opadający na dno probówki osad chlorku ołowiu (II) – PbCl2, który tworzy się jedynie w zimnym i niezbyt rozcieńczonym roztworze.
PbCl2 jest rozpuszczalny w gorącej wodzie (33,4g/l w temp. 100°C. Po oziębieniu roztworu wytrąca się w postaci igieł. PbCl2 jest także rozpuszczalny w stężonym HCl, wskutek tworzenia się jonów kompleksowych.
Rozcieńczając roztwór zawierający jony kompleksowe, powoduje się ponowne wytrącanie PbCl2. Obecność HNO3 powoduje niecałkowite wytrącanie się PbCl2.
Chlorek ołowiu(II) nie rozpuszcza się w amoniaku. Rozpuszcza się w roztworach mocnych zasad tworząc kompleks wodorotlenkowy:
- Jodek potasu KI. Jony I- wytrącają jony Pb2+ żółty osad jodku ołowiu(II), znacznie mniej rozpuszczalny aniżeli PbCl2. Przy ogrzewaniu pewna ilość PbI2 przechodzi do roztworu, przy ochładzaniu wydziela się w postaci błyszczących blaszek. PbI2 jest rozpuszczalny w nadmiarze KI.
- Chromian potasu K2CrO4 i dwuchromian potasu K2Cr2O7. Jony CrO42- i Cr2O72- wytrącają z roztworów zawierających jony Pb2+ żółty osad chromianu ołowiu(II) PbCrO4, nierozpuszczalny w kwasie octowym i w roztworze amoniaku, rozpuszczalny w wodorotlenkach z utworzeniem ołowiu oraz w kwasie azotowym.
Z dwuchromianem potasu wydziela się wolny kwas, który częściowo rozpuszcza osad:
Dlatego też reakcja z chromianem potasowym jest czulsza.
- Siarkowodór H2S i rozpuszczalne siarczki. Jony S2- wytrącają z roztworów zawierających jony Pb2+ czarny osad [[siarczek ołowiu(II)|siarczku ołowiu(II)]. Z roztworów o dużym stężeniu kwasu solnego siarkowodór albo nie wytrąca osadu PbS, albo tworzy czerwony osad siarczkochlorku ołowiu(II ) Pb2SCl2, który stopniowo przy rozcieńczaniu roztworu i przepuszczaniu H2S przechodzi w PbS.
Siarczek ołowiu(II) jest rozpuszczalny w gorącym rozcieńczonym kwasie azotowym z wydzieleniem siarki.
- Wodorotlenek sodu i potasu, NaOH i KOH. Jony OH- wytrącają z roztworów zawierających jony Pb2+ biały osad amfoterycznego wodorotlwnku ołowiu(II) Pb(OH)2, rozpuszczalny w nadmiarze odczynnika z utworzeniem ołowinu.
- Amoniak NH3 • H2O. Wytrąca biały osad mieszaniny wodorotlenku i zasadowej soli nierozpuszczalnej w nadmiarze odczynnika. W obecnośći kwasów organicznych (kwas octowy, kwas winowy i wobec dużego stężenia soli amonowych osad nie wytrąca się.
- Kwas siarkowy H2SO4 i rozpuszczalne siarczany. Jony SO42- wytrącają z roztworu zawierających jony Pb2+ biały osad siarczanu ołowiu(II) PbSO4, nierozpuszczalnego w H2O, rozpuszczalny w stężonym H2SO4, w stężonym roztworze octanu amonowego i winianu amonowego (odróżnienie od innych trudno rozpuszczalnych siarczanów, jak BaSO4, SrSO4).
Jon Pb(CH3COO)+ jest trwały w obecności nadmiaru jonów CH3COO-. Siarczan ołowiu(II) rozpuszcza się w stężonych zasadach przy podgrzaniu, tworząc ołowin:
- Kwas solny HCl i rozpuszczalne chlorki. Jony Cl- wytrącają z roztworów zawierających jony Hg22+ biały osad chlorku rtęci I Hg2Cl2 (kalomel, nierozpuszczalny w gorącej wodzie i zimnych, rozcieńczonych kwasach.
Hg2Cl2 jest rozpuszczalny w wodzie królewskiej. W stężonych roztworach chlorków metali alkaicznych rozpuszcza się z utworzeniem jonu kompleksowego HgCl42-. Pod wpływem działania NH3 • H2O na Hg2Cl2 powstaje HgNH2Cl- aminochlorek rtęci II (biały) i rtęć metaliczna, wobec czego osad czernieje. Wydzielanie się metalicznej rtęci i czernienie osadu Hg2Cl2 pod wpływem amoniaku i alkaidów jest charakterystyczne dla soli rtęci I w przeciwieństwie do soli rtęci II.
W tej reakcji jeden atom rtęci z +I stopnia utlenienia w Hg2Cl2 redukuje się do Hg0, drugi natomiast z +I utlenia się do +II stopnia utlenienia w HgNH2Cl. Mamy tu więc przykład redukcji i utleniania, mimo że dodany odczynnik NH3 • H2O nie jest ani reduktorem ani utleniaczem. Tego typu reakcje nazywamy reakcjami samoutleniania i samoredukcji (dysproporcjonowanie). Aminochlorek rtęci II HgNH2Cl i rtęć metaliczna są rozpuszczalne w wodzie królewskiej.
- Jodek potasu KI. Jony I- wytrącają z roztworów zawierających jony Hg22+ żółtawozielony osad jodku rtęci (I) Hg2I2, rozpuszczalny w nadmiarze odczynnika z wydzieleniem metalicznej rtęci oraz z utworzeniem bezbarwnego kompleksowego jonu jodortęcianowego- HgI42-.
- Chromian potasu K2CrO4. Jony CrO42- wytrącają z roztworów zawierających jony Hg22+ brunatny osad chromianu rtęci (I) Hg2CrO4 (na zimno), przechodzący w czasie gotowania w czerwony osad krystaliczny.
- Siarkowodór H2S i rozpuszczalne siarczki. Jony S2- wytrącają z roztworów zawierających jony Hg22+ czarny osad siarczku rtęci (II) z wydzieleniem metalicznej rtęci.
Siarczek rtęci (II) jest słabo rozpuszczalny w wodzie i w rozcieńczonych kwasach. Rozpuszcza się w wodzie królewskiej.
- Wodorotlenek sodu i potasu, NaOH i KOH. Jony OH- wytrącają z roztworów zawierających jony Hg22+ czarny osad tlenku rtęci (I) Hg2O, nierozpuszczalny w nadmiarze odczynnika.
- Amoniak NH3 • H2O. Roztwór amoniaku wytrąca z roztworów zawierających jony Hg22+ czarny osad składający się z białej aminortęciowej soli i rtęci metalicznej.
- Chlorek cyny (II) SnCl2. Chlorek cyny (II) powoduje szybkie ciemnienie białego kalomelu Hg2Cl2 na skutek redukcji do metalicznej rtęci.
Poszczególne jony można rozróżnić po kolorach różnych ich soli. Np. fosforan srebra jest żółty, podczas gdy fosforany Pb2+ i Hg22+ są białe.
II grupa kationów
Druga grupa to Cd2+, Bi3+, Cu2+, As3+, As5+, Sb3+, Sb5+, Sn2+, Sn4+ oraz Hg2+.
Tworzą one siarczki nierozpuszczalne w wodzie i w kwasach. Odczynnikiem grupowym może być dowolne źródło anionów S2- w środowisku kwaśnym, przy czym najwygodniejszym jest AKT (tioacetamid – CH3CSNH2) w środowisku rozcieńczonego HCl. Dzielą się one na podgrupę miedzi i siarkosoli. Odróżniamy te podgrupy przez dodanie KOH. Do osadu przechodzi podgrupa miedzi, czyli Hg2+, Cu2+, Cd2+ oraz Bi3+. Natomiast podgrupa siarkosoli pozostaje w roztworze, głównie As3+ i As5+.
III grupa kationów
Trzecia grupa to Zn2+, Ni2+, Co2+, Mn2+, Fe2+, Fe3+, Al3+ oraz Cr3+.
Tworzą one siarczki nierozpuszczalne w wodzie, ale rozpuszczalne w kwasach. Podobnie jak w grupie II, odczynnikiem grupowym może być dowolne źródło anionów S2- w środowisku obojętnym lub słabo kwaśnym. Często stosuje się tioacetamid.
IV grupa kationów
Czwarta grupa to Ca2+, Sr2+ i Ba2+.
Tworzą one nierozpuszczalne w wodzie węglany. Odczynnikiem grupowym jest więc węglan amonu w środowisku buforu amonowego. Ponieważ węglany kationów grup I, II i III są również nierozpuszczalne, należy je najpierw oddzielić.
Bardziej specyficzną reakcją jest strącanie siarczanów.
Siarczany baru i strontu są bardzo słabo rozpuszczalne, a siarczan wapnia słabo choć o rząd wielkości lepiej niż dwa pozostałe. Przewagą tej metody jest dobra rozpuszczalność kationów grup II i III. Wciąż jednak przeszkadzają kationy grupy I, w szczególności Pb2+.
Najłatwiej rozróżnić je metodą barwienia płomienia palnika, o ile w roztworze nie występują kationy grupy V:
- Ca2+ barwi płomień na ceglastoczerwony
- Sr2+ barwi płomień na karminowoczerwony
- Ba2+ barwi płomień na żółtozielony
- Węglan amonu (NH4)2CO3 i inne rozpuszczalne węglany. Jony CO32- wytrącają z obojętnego lub zasadowego roztworu zawierającego jony Ba2+ biały osad węglanu baru BaCO3. Ogrzewanie i dłuższe stanie sprzyja powstaniu grubokrystalicznego osadu
BaCO3 łatwo roztwarza się w kwasie octowym i w rozcieńczonych kwasach mineralnych (do roztwarzania BaCO3 nie należy używać H2SO4 ponieważ wytrąciłby się trudno rozpuszczalny BaSO4).
W obecności dużych ilości jonów NH4+, a przy małym stężeniu jonów Ba2+, osad węglanu baru może się nie powstać. Tłumaczy się to tym, że powstaje jon HCO3- i tym samym zmniejsza się stężenie jonu CO32-, wskutek czego iloczyn rozpuszczalności nie zostaje przekroczony
BaCO3 jest nieznacznie rozpuszczalny w roztworach soli amonowych mocnych kwasów (np. NH4Cl).
V grupa kationów
W skład tej grupy wchodzą Mg2+, Li+, Na+, K+ oraz NH4+, przy czym właściwości Mg2+ odbiegają trochę od właściwości innych kationów tej grupy.
Kationy tej grupy nie tworzą prawie żadnych trudno rozpuszczalnych związków, grupa ta nie ma więc żadnego odczynnika grupowego.
- NH4+ w środowisku zasadowym wydziela charakterystyczny zapach amoniaku.
- Mg2+ z jonami OH- tworzy galaretowaty wodorotlenek magnezu który jest rozpuszczalny w rozcieńczonych kwasach i roztworach soli anomowych, a nierozpuszczalny w nadmiarze odczynnika.
- Węglan amonu (NH4)2CO3. Węglan amonu w pierwszej chwili nie wytrąca osadu z rozcieńczonych roztworów zawierających jony Mg2+. Osad może powstać po pewnym czasie lub po podgrzaniu, przy czym jednak wytrącanie nie jest całkowite ze względu na obecność jonów NH4+. W obecności nadmiaru jonów NH4+ (np. dodatek NH4Cl) osad w ogóle nie powstaje.
- Wodorofosforan sodu Na2HPO4. Odczynnik ten wytrąca z obojętnych roztworów zawierających jony Mg2+ biały kłaczkowaty osad wodorofosforanu magnezu MgHPO4.
- Li+ barwi płomień na intensywny wiśniowo-czerwony
- Na+ barwi płomień na intensywny żółty;
- sześciohydroksyantymonian (V) potasowy K [ Sb (OH)6]. Odczynnik ten wytrąca z obojętnych lub słabozasadowych roztworów zawierających jony Na+ biały, krystaliczny osad Sześciohydroksyantymonianu sodowego Na[Sb(OH)6].
- Octan uranylowomagnezowy Mg(UO2)3(CH3COO)8 wytrąca z obojętnych, ewentualnie zakwaszonych kwasem octowym roztworów zawierających jony Na+ żółty, krystaliczny osad
Jony Mg2+ nie przeszkadzają.
- K+ barwi płomień na słaby różowo-fioletowy.
- Można wykorzystać też wytrącanie z ClO4-, z którym K+ w przeciwieństwie do Li+ i Na+ tworzy biały osad.
- Kwas winowy H2C4H4O6 i wodorowinian sodowy NaHC4H4O6. Odczynniki te z obojętnych lub słabokwaśnych roztworów, zawierających jony K+, biały, krystaliczny osad wodorowinianu potasu- KHC4H4O6.
wodorowinian potasowy rozpuszcza się w zasadach, kwasach mineralnych i w gorącej wodzie a nawet w dużej ilości zimnej wody.
[ Wykrywanie anionówAniony zostały podzielone na 7 grup. Nie ma tu niestety prostych odczynników grupowych.
Grupy zostały wydzielone w zależności od osadów powstających w reakcjach z kationami z IV grupy kationów (przede wszystkim Ba2+) oraz Ag+.
Testy na konkretne aniony to zakwaszanie roztworu oraz odbarwianie MnO4-.
I grupa anionów
Pierwsza grupa anionów to Cl-, Br-, I-, CN-, SCN-, Fe(CN)63-, Fe(CN)64-, ClO-.
Aniony I grupy tworzą z Ag+ białe osady nierozpuszczalne w rozcieńczonym kwasie azotowym.
Nie tworzą one osadu z Ba2+.
W środowisku kwaśnym z roztworów zawierających CN- oraz S2- wydziela się gaz o charakterystycznym zapachu. Jest to odpowiednio HCN o zapachu migdałów oraz H2S o zapachu zgniłych jaj.
Uwaga: cyjanowodór (HCN) jest silną trucizną, należy więc zachować dużą ostrożność przy doświadczeniach z nim!
Fe3+ zabiarwia roztwór zawierający SCN- na kolor krwistoczerwony.
II grupa anionów
Druga grupa anionów to S2-, NO2-, CH3COO-.
Podobnie jak aniony grupy I tworzą one białe osady z Ag+, nie tworzą natomiast osadów z Ba2+. Można je jedna odróżnić po tym, że osady z Ag+ rozpuszczają się w rozcieńczonym kwasie azotowym.
CH3COO- w środowisku kwaśnym wydziela charakterystyczny zapach octu i nie odbarwia MnO4-.
NO2- natomiast odbarwia MnO4- (utleniając się do NO3-) i wydziela w środowisku kwaśnym tlenki azotu.
III grupa anionów
Trzecia grupa anionów to SO32-, CO32-, C2O42-, BO2-, BO33-, C4H4O62-.
Podobnie jak aniony II grupy tworzą z Ag+ osady rozpuszczalne w rozcieńczonym kwasie azotowym.
W przeciwieństwie do nich tworzą białe osady z Ba2+.
W środowisku kwaśnym CO32- bardzo intensywnie rozkłada się z wydzieleniem dwutlenku węgla, który zmętnia wode wapienną. Wydzielający się gaz nie ma zapachu. Ze względu na dużą intensywność rozkładu tworzą się bąbelki i może dojść nawet do powstania piany.
SO32- również rozkładają się w środowisku kwaśnym z wydzieleniem dwutlenku siarki, jednak zachodzi to znacznie wolniej. Dwutlenek siarki ma ostry, duszący zapach. SO32- odbarwia MnO4- utleniając się do SO42-.
IV grupa anionów
Czwarta grupa to PO43-, AsO43-, AsO33-, S2O32-, CrO42- oraz Cr2O72-.
Podobnie jak aniony III grupy tworzą one osady z Ag+ oraz Ba2+.
Ich osady z Ba2+ są białe (z wyjątkiem CrO42-, który daje osad żółty) i rozpuszczalne w rozcieńczonym kwasie azotowym.
Ich osady z Ag+ są barwne.
V grupa anionów
Piąta grupę stanowią: NO3-, MnO4-, ClO3-, ClO4-. Nie tworzą one prawie żadnych osadów. Przede wszystkim nie tworzą one osadów z Ag+ ani Ba2+.
MnO4- można poznać po intensywnym foletowym zabarwieniu, które znika po dodaniu reduktora.
NO3- można wykryć za pomocą próby obrączkowej.
VI grupa anionów
Szóstą grupę tworzą SO42-, F-, SiF62-.
Tworzą one osady z Ba2+, nie tworzą natomiast osadów z Ag+.
SO42- w przeciwieństwie do F- tworzy osad z Pb2+.
VII grupa anionów
Siódmą grupę anionów stanowią: SiO32-, SiO44-, Si2O52-. W środowisku kwaśnym tworzą one charakterystyczny żel krzemionkowy, o galaretowatej konsystencji, przez co łatwo go rozpoznać.
Tworzą też osady z Ag+ i Ba2+.
[ Bibliografia1. Chemia analityczna z elementami analizy instrumentalnej podręcznik dla studentów farmacji, Zdzisław Stefan Szmal, Tadeusz Lipiec; wyd. VII, Warszawa 1997; ISBN 83-200-1961-3
2. Chemia analityczna t.1 Podstawy teoretyczne i analiza jakościowa, Jerzy Minczewski, Zygmunt Marczenko; wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2005; ISBN 83-01-14156-5
Parse error: syntax error, unexpected '}' in /home/vloq/wiki/encyklopedia.c-o-m.pl/ll5a5f92bb4f40ac53f1ec5cd05dbfd3ce.php on line 1