Bukolika
Tekst z tej strony jest kopią wikipedii: pl.wikipedia.org/.
Na licencji GNU Free Documentation License
Sielanka - (bukolika, idylla, ekloga) utwór poetycki (początkowo piosenka pasterska), przedstawiający w sposób wyidealizowany uroki życia wiejskiego; idylla. przen. beztroskie, spokojne, pogodne życie, otoczenie pozwalające na takie życie, niczym nie zmącona miłość. Przybiera najczęściej kształt lirycznego monologu, poprzedzonego lub przeplecionego opisem lub dialogiem. Gatunek ukształtował się w twórczości greckiego poety Teokryta (III w. p.n.e.). W literaturze rzymskiej Wergiliusz potraktował sielankę jako obraz życia pasterzy w idealnej Arkadii. Uprawiana w renesansie i baroku (Kochanowski, Szymonowic, Zimorowic) rozkwitła w sentymentalizmie (Karpiński, Kniaźnin).
Polskimi przedstawicielami tego gatunku poetyckiego byli między innymi:
- Jan Kochanowski ("Pieśń świętojańska o sobótce"),
- Mikołaj Rej ("Żywot człowieka poczciwego")
- Szymon Szymonowic ("Kołacze", "Żeńcy"- ten utwór pokazuje jednak prawdziwe oblicze wsi bez nawiązania do Idylli i beztroskiego życia chłopów)
- Franciszek Karpiński ("Laura i Filon")
Sielankę można podzielić na trzy typy:
- realistyczna (udramatyzowana) - np. "Żeńcy"
- liryczna - np. "Do Justyny"
- konwencjonalna, ze względu na temat - np. "Pieśń świętojańska o Sobótce"
Wśród sielanek oświeceniowych, możemy wyróżnić trzy typy:
- sentymentalna - czyli czuła, mówiąca o uczuciach wyższych np. "Do Justyny, tęskność na wiosnę" Karpińskiego
- rokokowa (dworska) - bardziej spontaniczna, bezpośrednia niż poprzednia, o fizyczności p. Laura i Filon
- narodowa - zawarte są w niej elementy Polskości: krajobraz, historia, bohaterowie (imiona) np. "Wiesław" Kazimierza Brodzińskiego
Zobacz też: przegląd zagadnień z zakresu literatury.
To jest tylko zalążek artykułu związanego z literaturą. Jeśli możesz, rozbuduj go.Parse error: syntax error, unexpected '}' in /home/vloq/wiki/encyklopedia.c-o-m.pl/ll5a5f92bb4f40ac53f1ec5cd05dbfd3ce.php on line 1