Pozycjonowanie oraz tworzenie stron www. Informacje na temat programu Google Adsense. Druk cyfrowy na życzenie - książki, recepty, katalogi - tanio! Pomysł na upominek na wesele twojej znajomej! Podkarpacki OTS, zdrowie omówienie chorób - objawy, leczenie

Bez hebd
Systematyka wg Reveala
Domena	jądrowce
Królestwo	rośliny
Podkrólestwo	naczyniowe
Nadgromada	nasienne
Gromada	okrytonasienne
Klasa	Rosopsida
Rząd	szczeciowce
Rodzina	bzowate
Rodzaj	bez
Gatunek	bez hebd
Nazwa systematyczna
Sambucus ebulus L.
Galeria Wikimedia Commons

Bez hebd, dziki bez hebd (Sambucus ebulus L.) – gatunek rośliny wieloletniej. Dość pospolity, ale głównie na południu Polski. Archeofit i kenofit.

Charakterystyka

Pokrój Roślina wieloletnia o pokroju krzewu, osiągająca wysokość do 2 m. Roślina wydziela nieprzyjemny zapach.Łodyga W odróżnieniu od 2 pozostałych gatunków bzów rosnących w Polsce, ma niezdrewniałe pędy. Łodygi są grube, rozgałęzione i bruzdowane.Liście Ulistnienie naprzeciwległe, nieparzysto-pierzaste, składające się z 5 – 9 podługowatolancetowatych listków o zaostrzonych końcach i ostro ząbkowanych brzegach.Kwiaty Drobne, białe, lub różowawe kwiaty zebrane są w baldachogrona na szczycie pędów. Kwiaty są zrosłopłatkowe z 5 pręcikami, których pylniki w odróżnieniu od pozostałych gatunków bzu są czerwone. Kwitnie od czerwca do sierpnia , kwiaty zapylane są przez owady.Owoc Elipsoidalny, lśniąco-czarny pestkowiec.Część podziemna Posiada liczne podziemne rozłogi.Biotop, wymagania Cieniste lasy, zarośla. zręby, przydroża. Na polach uprawnych sąsiadujących z zaroślami jest chwastem. W zbiorowiskach roslinnych gatunek charakterystyczny dla Ass.Sambucetum ebuli.Roślina trująca Cała roślina jest trująca, również owoce są trujące dla ludzi, zjadane są jednak przez niektóre ptaki. U ludzi zatrucie objawia się bólem głowy, wymiotami, biegunką.

Zastosowanie

• Roślina lecznicza :
  • Surowiec zielarski : korzeń (Radix ebuli). Zawiera on saponiny trójpertenowe, substancje o gorzkim smaku, glikozyd cyjanowodorowy, olejki eteryczne
  • Zbiór i suszenie : korzeń wykopuje się jesienią lub bardzo wczesną wiosną, kroi na cieńsze kawałki i suszy w suszarni
  • Działanie : napotne, moczopędne, przeczyszczające, podobne do dzikiego bzu czarnego.

Bibliografia

1. Matuszkiewicz Władysław: Przewodnik do oznaczania zbiorowisk roślinnych Polski. Wyd. Naukowe PWN, Warszawa, 2006. ISBN 8301144394.2.Mazerant-Leszkowska Anna: Mała księga ziół. Inst. Wyd. Zw. Zawodowych, Warszawa, 1990. ISBN 8320208106.3. Seidl Olga, Rostafiński Józef: Przewodnik do oznaczania roślin. PWRiL, Warszawa, 1973.4. Rutkowski Lucjan: Klucz do oznaczania roślin naczyniowych Polski niżowej. Wyd. Naukowe PWN, Warszawa, 2006. ISBN 8301143428.5. Szafer Władysław, Kulczyński Stanisław: Rośliny polskie. PWN, Warszawa, 1953.