Łopian pajęczynowatySystematyka[1]Nazwa systematyczna

Domena:	eukarionty
Królestwo:	rośliny
Klad:	rośliny naczyniowe
Klad:	Euphyllophyta
Klad:	rośliny nasienne
Klasa:	okrytonasienne
Klad:	astrowe
Rząd:	astrowce
Rodzina:	astrowate
Podrodzina:	Carduoideae
Rodzaj:	łopian
Gatunek:	łopian pajęczynowaty
Arctium tomentosum Mill.Gard. dict. ed. 8: Arctium no. 3. 1768
Zdjęcia i grafiki w Commons

Łopian pajęczynowaty (Arctium tomentosum) – gatunek rośliny należący do rodziny astrowatych. Rośnie dziko w całej Europie (bez Wysp Brytyjskich) oraz w Azji Środkowej, Chinach i na Syberii[2]. W Polsce występuje na całym terytorium aż po niższe położenia górskie.

Spis treści 1 Morfologia 2 Biologia i ekologia 3 Zmienność 4 Zastosowanie 5 Ciekawostki 6 Przypisy 7 Bibliografia

//

[ Morfologia

ŁodygaWzniesiona, bruzdowana, osiągająca wysokość do 2 m. Jest silnie rozgałęziona i cała omszona.LiścieLiście odziomkowe tworzą różyczkę. Liście te są duże, sercowatookrągłe i mają długie, pełne ogonki. Na spodniej stronie pokryte są gęstym kutnerem. Liście łodygowe mają krótsze ogonki i są mniejsze.KwiatyPurpurowoczerwone drobne kwiaty zebrane są w koszyczki o średnicy 2 – 3 cm, wyrastające na długich, rozgałęzionych szypułkach z kątów liści na szczycie łodygi. Koszyczki te mają na zewnątrz zielone, haczykowate łuski okrywy i całe osnute są długimi włoskami przypominającymi pajęczynę. Wewnętrzne łuski okrywy purpurowe, na szczycie zaokrąglone i wycięte z krotkim ostrzem. Dno kwiatowe również ma szczeciniaste plewinki (bez haczyków), ok. 2 razy krótsze od łusek okrywy.OwocNiełupka. Owoce rozsiewane są głównie przez zwierzęta (zoochoria), do sierści których koszyczki kwiatowe przyczepiają się haczykowatymi łuskami okrywy koszyczka.KorzeńGruby, palowy i rozgałęziony

[ Biologia i ekologia

Roślina dwuletnia, hemikryptofit. Siedlisko: zarośla, brzegi wód i lasów. Roślina ruderalna. W klasyfikacji zbiorowisk roślinnych gatunek charakterystyczny dla klasy (Cl.) Artiemisienea, Ass. Arctio- Artemisietum[3]. Kwiaty są przedprątne, zapylane przez owady[4]. Roślina miododajna, kwitnie od lipca do sierpnia.

[ Zmienność

Tworzy mieszańce z łopianem gajowym, łopianem mniejszym, łopianem większym.

[ Zastosowanie

• Roślina lecznicza:
• Surowiec zielarski: Wykorzystuje się głównie korzenie (Radix Bardanae). Zawierają one cukier inulinę, białka, tłuszcze, związki poliacetylenowe, fitosterole, nieduże ilości olejków eterycznych, glikozydy, saponiny, dużo siarki, fosforu, witaminę C.
  • Działanie : wykazuje silne działanie antybakteryjne, grzybobójcze, przeciwzapalne. Działa także moczopędnie i napotnie. Zmniejsza wydzielanie soku żołądkowego, zwiększa natomiast wydzielanie śluzów w przewodzie pokarmowym. Dlatego też korzeń łopianu stosowany jest wewnętrznie w leczeniu nieżytów przewodu pokarmowego, w stanach zapalnych dróg moczowych i woreczka żółciowego, w niewydolności wątroby, zaburzeniach przemiany materii. Wykazuje też pozytywne działanie na skórę. Zewnętrznie stosowany jest do leczenia czyraków, trądziku, świądu skóry, łupieżu. Zapobiega również wypadaniu włosów i łupieżowi.
  • Zbiór i suszenie : Korzenie wykopuje się już jesienią pierwszego roku wegetacji, gdy roślina nie wytworzyła jeszcze łodygi kwiatowej, lub na drugi rok na wiosnę. Korzeń myje się, suszy, kroi na mniejsze kawałki i suszy w temperaturze 50 – 60 stopni Celsjusza.

[ Ciekawostki

• Korzeń łopianu, łodygi i ogonki liściowe są jadalne (na surowo). Można je też kisić,
• Indianie Irokezi suszyli korzenie łopianu przy ogniu i gromadzili na zimę. Jedli je po dłuższym moczeniu w wodzie,
• W Japonii uprawia się go jako warzywo.
• Wytwarza się też olej z łopianu.

Przypisy

[ Bibliografia

Parse error: syntax error, unexpected '}' in /home/vloq/wiki/encyklopedia.c-o-m.pl/ll5a5f92bb4f40ac53f1ec5cd05dbfd3ce.php on line 1